Wydrukuj-rozdaj.
Wobec,możliwości wytaczania w Polsce,procesów o antysemityzm,i okrojenia programów nauczania historii,zamieszczam to znakomite kompendium,faktów,o których każdy Polak,powinien dowiadywać się w szkole.Radzę wydrukować i rozdawać znajomym.
Slowa znanych ludzi – o Zydach
by ANALITYK » Wed Jun 03, 2009 12:50 am
http://whitewolf-pl.blogspot.com/2008_0 … chive.html
ale lepiej skopiowac to rowniez i tutaj – bo zniknie 
/———-/
Prawdziwe oblicze zydostwa
Historia Mądrością Narodów czyli co wielcy, sławni i znani tego świata mówili, pisali i postanawiali o żydach
Ku przestrodze!
Dedykujemy kpiarzom, ignorantom i głupcom…
zachecamy do przeczytania, bardzo pouczajaca lektura,
… czyzby przez wszystkie te wieki i wszyscy ci ludzie klamali? a moze przesadzali? …albo, pewnie byli “antysemitami” …
Kwestia żydowska nie od dziś budzi wielkie emocje. Nie jest to jedynie spuścizna ostatnich 100 czy 200 lat, w ciągu których żydowska plaga z wegetującej na społecznym marginesie bandy cwanych złodziei i krętaczy przepoczwarzyła się w zagrażającą całemu światu i cywilizacji globalną bestię. Problem ten jest o wiele starszy. Już w zamierzchłej przeszłości przed żydami ostrzegały najświatlejsze, najznakomitsze umysły każdej epoki. Niestety, spotykając się z ogólną ignorancją tego problemu: z niedocenianiem sprytu wrednych żydowskich lichwiarzy, podżegaczy wojennych i morderców niewinnych dzieci, którzy w obliczu zagrożenia od zawsze udawali przed naiwnymi gojami niewinne baranki, biorąc ich na litość, naiwność i prostoduszność – niemożliwym było podjąć skuteczne działania dla zabezpieczenia lepszego jutra, co też czujny i bystry wróg bezlitośnie wykorzystywał dla swoich celów, a w wyniku czego mamy dziś to, co mamy.
Obecne panowanie żydów nad pieniędzmi, kredytami i bankami, prasą, filmem, telewizją i życiem kulturalnym społeczeństw, przy częściowym wykorzystaniu w przeszłości różnych form terroru dla wyniszczenia inteligencji i uformowania nowej pod swoje dyktando – spowodowało ogólne odwrócenie tej sytuacji: dziś to żydzi kreują się na naród wzorcowy, a wszelka ich krytyka uchodzi za przejaw ciemnoty i wstecznictwa.
Żeby jednak zbytnio nie przedłużać, przejdźmy już do sedna tematu – czytając, proszę tylko pamiętać, że ci ludzie – ludzie powszechnie szanowani, wielcy, mądrzy i poważni, wyrażali swe myśli otwarcie i bez obaw, że jakiś pseudo-inteligent Adam Michnik vel Aaron Szechter czy inne obrzezane ścierwo przylepi im dyskredytującą ponoć etykietkę ksenofoba, jak ma to miejsce dzisiaj, a jego bracia z wymiaru niesprawiedliwości nadadzą temu charakter kryminogenny.
Wtedy mówienie prawdy było naturalne i nie wymagało odwagi jak dziś.
A więc – zaczynamy:
1. Cyceron / właśc. Marcus Tullius Cicero / (106-43 p.J.Ch. – p.n.e.), rzymski mąż stanu, wybitny mówca, pisarz i filozof: ”Żydzi to siła ciemna i odpychająca. Wiadomo jacy są liczni, jak solidarni i jaką w swej spójności rozporządzają siłą. To naród łotrów i oszustów.”
2. Diodor (30 p.n.e.-20 n.e.): ”Już doradcy i przyjaciele króla Antiocha (242-187 przed Chryst.) radzili królowi, by wytępił naród żydowski do szczętu, gdyż żydzi, jako jedyny naród na świecie, opierali się wszelkiemu zmieszaniu się z innymi narodami. Uważali wszelkie inne narody za wrogów swoich i przenosili nienawiść tą, jako dziedzictwo na dalsze pokolenia. Księgi ich święte, zawierają wrogie dla całej ludzkości i niesprawiedliwe przepisy.”
3. Jezus Chrystus ( 0-33 n.e.), Biblia Święta; wydawca: Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1959: ”Wyście z ojca diabła i pożądliwości ojca waszego czynić chcecie; on ci był mężobójcą od początku i w prawdzie nie został, bo w nim prawdy nie masz: gdy mówi kłamstwo, z swego własnego mówi, iż jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (patrz Moj. 3,4; 1 Jan 3,8).
4. Tacyt (ok.55-120 n.e.): ”Prawa żydowskie stoją w sprzeczności do praw wszystkich innych narodów. Pogardzanym jest u nich wszystko, co dla nas jest święte i odwrotnie: miłe jest wszystko, co w nas obrzydzenie wzbudza. Żyją ściśle zespoleni, wspierając się nawzajem, nienawidząc natomiast obcych i rozkładając ich.”
5. Kasjusz Dio (ok. 155-235 n.e.), historyk rzymski - opisywal barbarzynskie powstanie Zydów przeciw Imperium Rzym¬skiemu, które uznano za punkt zwrotny w losach panstwa: “Żydzi niszczyli tak Greków, jak i Rzymian. Jedli ciala swych ofiar, robili sobie pasy z ich wnętrzności i nurzali się w ich krwi. 220 000 ludzi straciło życie w Cyrenie, 240 000 na Cyprze, toteż żydzi nie mogą dziś postawić stopy na tej wyspie!”
6. Tertulian (ok.160-220 n.e.), religioznawca: ”Synagogi żydowskie są źródłem, skąd się rozchodzą prześladowania.”
7. Mahomet (571-632 n.e.), według Koranu, l. Sura, str. 178: ”Nie przestawaj w odkrywaniu oszustw dzieci Izraela. Oszustami bowiem są oni z małymi wyjątkami.”
8. św. Tomasz z Akwinu (1225-1274), filozof, teolog: ”Żydom nie powinno się pozwolić, aby zatrzymali to, co uzyskują z lichwy; najlepiej byłoby, aby skłonić ich do pracy tak, że mogliby zarabiać na życie zamiast nie robić nic oprócz pielęgnowania swego skąpstwa.”
9. Jan Długosz (1415-80): ”Żydzi mieszkający w Krakowie, zamordowali chrześcijańskie dziecię i w jego krwi spełniali obrzydliwe praktyki. Na kapłana, wiozącego wiatyk do chorego, rzucali kamieniami.”
10. Marcin Luter (1483-1546), z 32 tomu jego dzieł: ”Nigdy nie było pod słońcem narodu krwi ządniejszego i mściwszego niż ci, którym się zdaje, że są narodem przez Boga wybranym, aby obowiązani byli i musieli mordować pogan. Największą rzeczą, jaką spodziewają się od swego mesjasza, jest to, że powi¬nien swym mieczem wymordować i zatracić cały świat. Żyd, to jest serce żydowskie, jest drewniano – kamienno – diabelsko – stalowo twarde, niczym niewzruszalne… Gdy przyjdzie mesjasz, to on ma zabrać całemu światu złoto i srebro i pomiędzy siebie rozdzielić (…)
Pod ich bożnice i szkoły należy podkładać ogień, a kto może, niech dorzuca do niego smoły i siarki. Kto dorzuciłby do tego piekielnego ognia, uczyniłby dobrze. A czego nie chwyci się ogień, potrzeba posypać grubo ziemią, żeby żaden człowiek nigdy nie zobaczył kamyka lub żużla z tego. Tak samo trzeba połamać i zniszczyć ich domy, a ich samych jak cyganów pozamykać pod dachem lub w chlewie, aby wiedzieli, że nie są panami świata. Potrzeba żydom odebrać urzędową opiekę i zamknąć przed nimi drogi, bo nic na wsi nie mają do szukania. Potrzeba zakazać wszelkiej lichwy i odebrać im wszelki majątek, klejnoty, złoto i srebro, bo wszystko, co posiadają, ukradli swoim rozbojem lichwiarskim, bo w inny sposób żyć nie umieją (…)
Bogacą się naszym potem i naszą krwawicą, my stajemy się coraz biedniejsi wskutek wyzysku. Wysysają nas jak pijawki, jak zmora leżą nam na piersiach te próżniacze szelmy i leniwce. Te brzuchacze chlają i żrą i dobre czasy spędzają w naszym domu, za to wszystko bluźnią jeszcze Panu Jezusowi, Kościołom, książętom i nam wszystkim grożą i życzą śmierci i wszelkiego nieszczęścia (…) A wy, moi kochani panowie, przyjaciele pastorzy i kaznodzieje, przypomi¬nam wam wierność obowiązkom, abyście bronili parafian, jak to czynić umiecie, od zguby wiecznej – aby strzegli się żydów i unikali ich, o ile mogą.
11. Jan Dantyszek (1485-1548), Błędy talmudowe – 1520 :
“Naród żydów jest gruby, bez wszelkiej ludzkości,Pełen wszelkiej rozpusty, także i wściekłości.Trwa w nim upór niezmierny, naród to zdradliwy,Usty pochlebiający, czołem niewstydliwy.Wszędzie stroi zasadzki, jednak nierozumny,Omylny i zwodzący, obmierzły i dumny.”
12. Szymon Syreński – Syreniusz (1541-1611), lekarz, botanik, jeden z pierwszych polskich przyrodników, absolwent uniwersytetów w Krakowie, Inglostadt i w Padwie, profesor medycyny Akademii Krakowskiej: “Złośliwi żydowie niewinne dziatki chrzescijanskie z okrutnego postanowienia co rok zabijaja y haniebnie morduja.”
13. Giordano Bruno (1548-1600), włoski astronom i matematyk: ”Żydzi stanowią taki zadżumiony, trędowaty i niebezpieczny dla wszystkiego ród, że na nic innego nie zasługują, jak na wytępienie jeszcze przed urodzeniem. Żydzi są wyrzutkiem ludzkości, najbardziej zepsutym i niegodziwym narodem na świecie, o mentalności i skłonnościach najpodlejszych i najbrudniejszych.”
“To zawsze czolgajace sie i zamkniete w sobie plemie nieznosne dla innych narodów, zwierzeco je nienawidzi i jest slusznie przez nich nienawidzone”. “Speccio della bestia triomfante”
14. Voltaire (1694-1778), francuski publicysta, filozof, dramaturg, poeta, historyk i prozaik, zaciekły postępowiec, mason, wróg katolicyzmu, …i żydostwa:”Dlaczego Żydzi są znienawidzeni? Jest to nieuchronny skutek ich praw: albo muszą pokonać każdego, albo być znienawidzonymi przez całą ludzkość (…)
Naród żydowski ośmiela się ujawniać nieprzejednaną nienawiść do wszystkich narodów i buntuje się przeciwko wszystkim prawom; zawsze zabobonny, zawsze zawistny za wszelkie dobro należące do innych, zawsze barbarzyński – pozorny w nieszczęściu i zuchwały w powodzeniu” (…) ( “Essai sur les moeurs”).
“Znajdziecie w Żydach jedynie niedouczony i barbarzyński naród, który przez długi czas łączył skąpstwo z najbardziej obrzydłymi zabobonami i nieprzezwyciężoną nienawiścią do ludów, które ich tolerują i na których Żydzi się bogacą” (“Juif” Dictionnaire Philosophique)
Żydzi nie są niczym więcej, jak nieuświadomionym i barbarzyńskim ludem, który od długich czasów łączy w sobie najbrudniejszy egoizm z obrzydliwym zabobonem i nieugaszoną nienawiścią do wszystkich narodów, które ich znoszą i na których się wzbogacają (…)
Wszyscy oni mają wrodzony fanatyzm, tak jak Bretończycy czy Niemcy rodzący się z jasnymi włosami. Nie byłbym ani trochę zdziwiony, gdyby ten naród stał się śmiertelnym zagrożeniem dla ludzkości. (“Letters de Memmiusa Ciceron” 1771)
15. Denis Diderot (1713-1784), pisarz i filozof, mason i libertyn francuski, autor m.in. Wielkiej Encyklopedii Francuskiej. Zydowscy pisarze narzekali, ze jego „Encyklopedia”, biblia przedrewolucyjnego oswiecenia francuskiego, jest “antysemicka”. Inne pisma Diderota sa podobnie nieprzyjazne Zydom: “Ty, zły i brutalny narodzie, podły i wulgarny ludzie, niewolnicy godni jarzma, które dźwigacie… Idźcie, weźzcie swoje księgi i odejdźcie. Talmud nauczył żydów kraść własność chrześcijan, uważać ich za dzikie bestie, popychać ich w przepaść… zabijać ich bezkarnie i co rano rzucać w nich bluźnierstwem.”
16. Maria Teresa (1717-1780), cesarzowa Austrii: ”Nie znam gorszej dżumy dla państwa od narodu, który przez oszustwa, lichwę i umowy pieniężne przyprowadza lud do stanu żebraczego oraz wykonuje wszystkie czyny, którymi uczciwy człowiek się brzydzi. Wobec tego, należy ich jak najmożliwiej od nas (odtąd) wstrzymywać i liczbę ich zmniejszać. Jesteśmy zdziwieni z istnienia nienawiści i pogardy, którymi wszystkie narody żydów traktowały. Jest to nieuchronne następstwo ich, żydów, zachowania się. Huroni, Kanadyjczycy, Irokezi byli filozofami humanitaryzmu w porównaniu z Izraelitami.”
17. Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832), mason, największy poeta niemiecki: ”Naród żydowski nigdy nie był wiele wart, jak mu to zresztą po tysiąc razy zarzucali jego wodzowie, sędziowie i prorocy. Mało posiada szlachetnych przymiotów, a wszystkie wady razem wziąwszy innych narodów.
Cóż można bowiem powiedzieć o takim narodzie, który w swej wielowiekowej wędrówce znaczy tylko ślady zepsucia i wyzysku innych narodów? Nikt też się dziwić nie może, że nie mamy do Żydów zaufania i że uważamy za obowiązek strzec naszej kultury od skażenia jej przez nich”
18. STANISŁAW STASZIC (1755-1826), najwybitniejszy polski myśliciel oświecenia, wybitny działacz społeczno-polityczny, czołowy przedstawiciel obozu reform społecznych w okresie Sejmu Czteroletniego; „Przestroga dla Polski – 1770: “Żydostwo to letnia i zimowa szarańcza naszego kraju, która zaraża powietrze zgnilizną, roznosi próżniaczego ducha swych ojców, wśród pracowitego ludu utrzymać się nie może i tam tylko się gnieździ i mnoży, gdzie próżniactwo ma ochronę.”
Tenże: “O przyczynach szkodliwości żydów, 1816r.: “Żydzi byli zarazą wewnątrz, zarazą ciągle polityczne ciało słabiącą i nędzniącą. Chociażby nawet to ciało nie było podzielone (mowa o rozbiorze Polski – uw. autora), chociażby po podziale zjednoczone zostało, przecież z tą wewnętrzną skazą nigdy nie nabierze właściwych sobie sił ani czerstwości – musi być zawsze tylko słabe, wynędzniałe i nikczemne.”
19. Napoleon I (1769-1821), Cesarz Francuzów, generał; Reflexions z dn. 7.V.1806r: ”Zydzi dostarczyli ludzi do mojej armii w czasie kampanii w Polsce, ale powinni zwrócic mi koszty: szybko przekonalem sie, ze nie nadaja sie do niczego oprócz sprzedawania starych lachów (…)
Nalezy wszedzie oglosic, ze ogólny dobry stan jest zagrozony. Rzad nie moze patrzec obojetnie, jak jeden zaslugujacy na pogar¬de naród obejmuje w posiadanie wszystkie prowincje Francji. Zydzi maja byc traktowani szczególnie. Tworza oni panstwo w panstwie. Nie moze naród francuski skonczyc pod rzadami najlichszego z narodów. Zydzi to glówni rabusie doby wspólczesnej; to sepy ludzkosci…
Nalezy ich traktowac z polityczna sprawiedliwoscia, nie sprawiedliwoscia obywatelska. Nie sa to prawdziwi obywatele (…)
Zydzi praktykuja lichwe od czasów Mojzesza i uciskali inne ludy. Chrzescijanie tylko czasem trudnili sie lichwa, popadajac tym samym w nielaske. Powinnismy odsunac Zydów od handlu, poniewaz naduzywaja swoich praw …
Zlo tkwiace w Zydach nie wynika z cech poszczególnych ludzi, ale z podstawowej wady tego narodu”.
20. Janusz Iwaszkiewicz (1796-1864), „Litwa w r. 1812, 1912: “Jeszcze przed wojną żydzi manifestacyjnie zaznaczali swoje sympatie dla rządu rosyjskiego, brali gorący udział w owacyjnych powitaniach cesarza Aleksandra, ustanawiali posty, zanosili po synagogach modły o powodzenie rosyjskiego oręża… Denuncjowali osoby biorące udział w nowej administracji, oraz wszystkich, którzy przystąpili do konferencji generalnej.”
21. Helmuth von Moltke (st., 1800-1891), Wewnętrzne stosunki w Polsce, Berlin 1832 r.: “Pomimo swego rozproszenia, żydzi są silnie związani miedzy sobą. Nieznani władcy kierują nimi konsekwentnie do swych ogólnych celów. Odrzucając wszelkie usiłowania przez rząd ich zasymilowania, żydzi zawsze i wszędzie tworzą państwo w państwie, a w Polsce stali się głęboką, jątrzącą raną na ciele tego pięknego kraju.”
22. George Sand (1804-1876) najsłynniejsza pisarka francuska: ”W Żydzie – tułaczu widziałam uosobienie narodu żydowskiego, wygnanego w średniowieczu. Jednak znów są oni bogaci, co zawdzięczają swej prymitywnej chciwości i niezmordowanej aktywności. Ze swym hardym sercem w stosunku do ludzi innych wyznań i ras chcą uczynić siebie królami świata. Lud ten zawdzięcza swemu uporowi to, że Francja w ciągu 50 lat będzie zjudaizowana. Niektórzy mądrzy Żydzi, już to zapowiadają.”
23. Franciszek Liszt (1811-1886), znany kompozytor: ”Nadejdzie dzień, gdy wszystkie narody, wśród których zamieszkują Żydzi, będą musiały podnieść kwestię wygnania ich! Kwestię rozstrzygającą między życiem i śmiercią, zdrowiem i chroniczną chorobą, spokojem i nieustanną gorączką społeczną.”
24. Ryszard Wagner (1813-1883), kompozytor niemiecki, z ksiazki “Judaism in Musie”: “Żyd nigdy nie miał własnej sztuki (…) Jak długo odrębna sztuka muzyczna miała prawdziwą, organi¬czną potrzebę życia, kiedyś, w epoce Mozarta i Beethovena, nie było kompozytorów żydowskich: było rzeczą niemożliwą dla elementu obcego temu żywemu organizmowi, aby brał udział w i tworzeniu go. Dopiero, gdy wewnętrzna śmierć ciała jest widocz¬na, zewnętrzne elementy mają możność zdobywania – tylko w celu zniszczenia. (…) Jednego jestem pewien: żydzi zdobyli wpływ na nasze życie umysłowe, co objawia się w załamaniu i sfałszowaniu naszych najwyższych tendencji kulturowych.”
25. Otto von Bismarck (1815-1898), w mowie z 15 maja 1847 r.:”Sądzę, że osiedleni w Poznańskiem żydzi, chociażby im dozwolono, nie pójdą wielką masą do prowincji niemieckich, gdyż nie chciałbym drażliwego użyć wyrażenia – bezmyślność charakteru polskiego pod względem dóbr doczesnych czyniła zawsze z Polski eldorado dla żydów.
W rozmowie z A.Tatiszczewem, Bismarck powiedział: “Po co Pan Bóg stworzył żydów polskich, jak nie po to, abyśmy z nich mieli służbę szpiegowską?”
26. Karol Marks (1818-1883), ideolog komunizmu, ukrywający fakt bycia żydem, żydowski twórca komunizmu a jednocześnie ekonomiczny “antysemita”: “Bogiem żydów jest weksel. Twardą naturę żydowskiego charakteru nie należy tłumaczyć ich religią, ale tym, co służy za podstawę religii żydowskiej, mianowicie ich egoizmem (…) Co jest podstawą żydostwa? Korzyść własna. Co jest świeckim obyczajem żydów? – szachrajstwo. Co jest istotnym bogiem żydów? Pieniądz.”
“Co otoczone jest kultem u Żyda? Oszustwa (Schaher)! Kto jest jego doczesnym bogiem? Pieniądz (Geld)! Glob ziemski jest dla nich jedną wielką giełdą. Właściwym bogiem Żydów jest weksel. Jehowa jest tylko iluzorycznym wekslem” (“W kwestii żydowskiej”)
27. Teodor Dostojewski – rosyjski monarchista, r. 1880:”Izrael i jego banki sa teraz panami: Europy, nauki, cywilizacji, socjalizmu. Socjalizmu w szczególnosci – to im pomaga w tepie¬niu chrzescijanstwa i niszczeniu naszej cywilizacji”.
28. Mark Twain (1835-1910), najwybitniejszy amerykanski pisarz XIX w.:”W stanach bawelnianych po wojnie Zyd wzrastal w sile, zalozyl sklep na plantacji, dostarczal Murzynom wszystkiego, czego chcieli na kredyt, a w koncu sezonu byl posiadaczem udzialu Murzynów w zbiorach tegorocznych i czesciowo przyszlorocznych (…)
Zyd byl zawsze gotów pozyczac za plony. Gdy przyszedl dzien zbioru, stawal sie wlascicielem plonów, za rok – gospodarstwa (…)
Protestanci przesladowali katolików – ale nie pozbawiali ich zycia. Katolicy przesladowali protestantów – ale nigdy nie pozbawiali ich mozliwosci pracy na ziemi czy w warsztacie. Jestem przekonany, ze Ukrzyzowanie nie ma wiele wspólnego ze stosunkiem swiata do Zydów; ze przyczyny tego sa znacznie starsze niz tamto wydarzenie. Zapewne przesladowanie Zydów nie ma nic wspólnego z uprzedzeniami religijnymi (…)
Powiecie, ze Zydzi sa wszedzie nieliczni. Gdy przeczytalem w Encyclopedia Britannica, ze populacja zydowska w USA liczy 250 tysiecy, napisalem do wydawcy i wyjasnilem mu, ze osobiscie znam duzo wiecej Zydów i ze na pewno nastapil blad, a powinno byc 25 milionów. Ludzie mówili mi, ze maja powód podejrzewac, iz dla przyczyn finansowych wielu Zydów nie przyznaje sie, ze sa Zydami. To wydaje sie mozliwe”.
PS. Opinia Twaina byla najlepiej strzezona w historii literatury amerykanskiej. Tuz po jego smierci jego ekscentryczna córka Clara wyszla za zydowskiego pianiste, Ossipa Gabrylowicza. Wydawcy Twaina otrzymali wówczas instrukcje, aby wymazali uwagi dotyczace Zydów z jego dziel zebranych.
29. Teodor Jeske-Choiński (1854-1920), z przedmowy do książki Żydzi i Kahały J. Brafmana z 1914 r.: “Nie dopiero w czasach ostatnich bojkotują żydzi handel polski. Bojkotowali go od setek lat, od chwili kiedy im nasza ziemia otworzyła na swoje nieszczęście szeroko swoje bramy gościnne. Osiadłszy w naszych miastach i miasteczkach, podjęli oni od razu walkę z naszym mieszczaństwem, wydzierając im z rąk handel.”
30. Wilhelm II (1859-1941), król Prus i cesarz Niemiec, 1922 rok:”Żyd nie może być prawdziwym patriotą. On jest czymś, jak złośliwy owad. Trzeba go trzymać z dala od miejsc, gdzie mógłby czynić szkody – NAWET ZA POMOCĄ POGROMÓW, JEŚLI TRZEBA! Żydzi są odpowiedzialni za bolszewizm w Rosji, a także w Niemczech. Byłem ZBYT POBŁAŻLIWY dla nich w czasie mego królowania i ŻAŁUJĘ ŻYCZLIWOŚCI, JAKĄ OKAZYWAŁEM ŻYDOWSKIM BANKIEROM!!!.”
31. Henry Ford (1863-1947), wpływowy biznesmen, twórca znanej marki samochodu: “Żydzi zawsze kontrolowali biznes…Wpływ kina amerykańskiego i kanadyjskiego jest pod wyłączną kontrolą moralną i finansową Żydów, manipulujących umysłami obywateli.”
32. Roman Dmowski (1864-1939) wybitny polski polityk, narodowiec i mąż stanu: “Antysemityzm końca dziewiętnastego stulecia był protestem przeciw potędze Żydów i ich zabójczemu wpływowi na społeczeństwa europejskie.”
33. Wacław Sobieski (1872-1935), historyk, w tyg. “Rozwój” z 1933 r.: “Żydzi – wieczni tułacze – ci Luft menschen. Beduini kultury, jak się zwą sami – ludzie bez ziemi i stałego terenu, nie czują sentymentu do kraju, przez który przechodzą. Tam ich ojczyzna, gdzie dobrze. Niech się państwo rozsypie w gruzy, oni wyjdą z tego kraju, byleby tylko uciułane skarby z niego wynieść.”
34. Francisco Franco (1892-1975), hiszpański generał i Caudillo de Espana – Wódz Narodu Hiszpańskiego: “Nie poddawajmy się iluzji. Duch żydowski, odpowiedzialny za alians kapitalizmu na dużą skalę z marksizmem, był siłą przewodnią stojąca za tyloma antyhiszpańskimi porozumieniami rewolucyjnymi, nie zniknie stąd w ciągu jednego dnia.”
35. Antoni Stomma-Słonimski (1895-1976), żydowski poeta i stalinowski libertyn, 1924 r.: “Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew, fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych. Naród ten, narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata. Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni. Naród, który krzyczy o nienawiści, jaką budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.”
36. Mikołaj Bakunin, rosyjski rewolucjonista o anarchistycznych poglądach: “Marks jest Żydem. Otacza go tłum małych, mniej lub bardziej inteligentnych intrygantów, zręcznych Żydów, jako ze Żydzi są wszędzie: są agentami handlowymi i bankowymi, pisarzami, politykami, korespondentami gazet o rożnych orientacjach, krótko mówiąc są pośrednikami, np. pośrednikami w transakcjach finansowych, z jedną nogą w banku, a drugą w ruchu socjalistycznym, z tyłkami usadowionymi w prasie. Trzymają łapę na wszystkich czasopismach i można sobie tylko wyobrazić, jaki będzie tego rezultat w morałach społeczeństwa (…)
Ludzie światowej sławy oskarżali Żydów o stworzenie komunizmu. Zarzut ten ma mocne podstawy. Filozofia komunizmu wywodzi się od Karola Marksa, potomka rodziny rabinistycznej. Jego ideologia antychrześcijańska i socjalistyczna wyłożona jest w Talmudzie – ‘Biblii’ żydowskiej. W czterech grupach politycznych, które obaliły cara Rosji, było sto procent Żydów. Mowa tu o mienszewikach i o organizacji żydowskiej; pozostałe dwie grupy to socjalistyczna partia rewolucyjna i bolszewicy. Obie były kierowane przez Żydów, ale nie miały też członków nieżydowskich. Wiemy dziś, że Lenin był Żydem, podobnie jak wszyscy przywódcy pierwszego rządu: Trocki, Zinowiew, Kamieniew, Swierdłow.
Najbogatszy Żyd świata, Jakub Schiff z nowojorskiego banku, dał Trockiemu i Leninowi 20 mln dolarów, aby obalili cara i ustanowili tyranię sowiecką!”
37. M. Oudendyk, holenderski minister, w dniu 6.IX.1918 r. depeszował do rządu Anglii: “Uważam, ze natychmiastowe stłumienie bolszewizmu jest jednym z najważniejszych zadań ludzkości, nie wykluczając możliwości wojny, która wciąż szaleje, inaczej bolszewizm, nie stłumiony w zarodku, rozszerzy się w tej czy innej formie po całej Europie i świecie, ponieważ jego twórcami są Żydzi, którzy nie mają narodowości i których jedynym celem jest zniszczenie istniejącego porządku.”
38. Adrian Arcand, kanadyjski lider polityczny: “Poprzez swoje (żydowskie) agencje informacyjne zatruwają wasze umysły i sprawiają, że widzicie świat nie takim, jakim jest, ale takim, jakim oni chcą, abyście go widzieli. Przez kino są wychowankami młodzieży – w ciągu dwóch godzin filmu potrafią wymazać z dziecięcego umysłu, to czego nauczyło się przez 6 miesięcy w domu czy w szkole (…)
W komunizmie nie chodzi o nic innego, jak o zamysł żydowski, aby położyć łapę na całym świecie. Żaden inteligentny człowiek nie znajdzie nikogo prócz Żydów, kto nazwałby ten stan rzeczy ‘rajem na ziemi’. Żydzi chcą wprowadzić komunizm, bo wiedzą czym on jest i co oznacza. To dlatego, że komunizm nie jest tym, o co walczono – jest żydowskim planem wymyślonym przez Żydów, propagowanym przez Żydów, finansowanym przez Żydów, starowanym przez Żydów, przynoszącym zyski tylko Żydom. Walczyliśmy z zasłoną dymną stworzoną przez żydowskich dialektyków i publicystów, odmawiając walki z twórcą ciągnącym zyski i manipulującym sznurkami.”
39. A. Homer: “Bolszewizm to pomysł żydowski, oparty na pouczeniach Karola Marksa i innych socjalistycznych rewolucjonistów . Charakteryzuje się zniszczeniem i chaosem, narzuca swą wole i podtrzymuje swą siłę przez terror i morderstwo . Wielu chciałoby, aby opinia publiczna była nieświadoma roli ,jaka odgrywają żydzi ,komuniści, syjoniści, czy finansiści… Bolszewizm i syjonizm są tylko środkiem, bronią w walce żydowskiej potęgi światowej o przewagę w polityce, czy gospodarce.”
40. Hilary Cotter: “Komunizm i judaizm to jedno i to samo.”
41. Fantone: “Kiedy żyd panuje, jest zawsze okrutny. Jako wielkorządca – jest despotą, jako kapłan – tyranem. Kazanie żyda jest przepełnione przekleństwami. Jako wojownik, jest podły i bez litości.”
42. J . Nordman: “Żydzi należą tak do państwa, którego są obywatelami, jak tasiemiec jest obywatelem pacjenta.”
43. Savary: “Mówią: ‘wpadł w ręce żydowskie’. Oznacza to zupełny koniec.”
44. Rabin S. WARSAW, Middlessex, U.K.: “Jewish Chronicle”, Londyn, 23.02.1964:”Jakby nie byli wymownymi apologetami Żydzi, poganie wykazują, że Żydzi i chrześcijanie rzeczywiście wielbią tego samego Boga, taka deklaracja jest całkowicie fałszywa i bałamutna. Prawdą jest bowiem, że my uznajemy całkowitą niezgodnośc między tymi bóstwami i mnóstwo kazuistycznych twierdzen nie może doprowadzic do ich utożsamienia.
Chrześcijanska nauka o Trójcy jest diametralnie przeciwna pojęciu Boga Izraela, który jest niezbędnym elementem żydowskiej wiary. Z tego powodu tego rodzaju eksperymenty sztucznego bratania się są nieuczciwe i szkodliwe dla osiągniecia wymuszonej jedności, która nie ma w rzeczywistości żadnych podstaw.”
45. dr Daniel Pasmanik, 1912: “Kazdy naród ma swoje prawdy. Naród zydowski ma swoje klamstwa. Cale nowoczesne zycie narodu zydowskiego zbudowane jest na klamstwie, które wystepuje raz bezczelnie, a kiedy indziej znowu – dyskretnie. A klamstwo to dochodzi do takich rozmiarów, ze Zydzi we wszystkich krajach podaja sie za najwiekszych patriotów tych narodów. Nikt w to nie wierzy. A czy sami w to wierza? Przenigdy. (…)
Nie zapomne nigdy pewnego berlinskiego bankiera, juz od trzech pokolen wychrzczonego, który sie zalal lzami gdym mu opowiadal o kiszyniowskim pogromie. A kiedym mu powiedzial, ze tu chodzi przeciez o nieszczescie zupelnie obcych ludzi, zerwal sie na równe nogi z okrzykiem: ‘Ja jeszcze jestem Zydem’!”
“Najwiekszym klamstwem, jakie zydzi na swoje pohanbienie stworzyli, jest stwierdzenie, ze moga oni byc patriotami w swoich krajach. Zyd nigdy nie przestanie byc zydem i nalezec do swojego narodu”
46. Adam Asnyk:”Antysemityzm czesto hoduja handlarze,z których kazdy dla siebie pewien zysk w nim widzi;kiedy sie interesem korzystnym ukaze,ujma go w swoje rece niezawodnie Zydzi.”
47. Adolf Nowaczyński, “Mocarstwo anonimowe”, Warszawa, 1921: “Najkapitalniejszym dokumentem wzglednej wagi chrztu u Zydów jest fakt, iz kierownikiem syjonistycznej organizacji w Madrycie jest katolik, niejaki M. Ortega. Otóz ten pan pochodzi z rodziny marrariskiej. Po 400 latach powraca do religii swych przodków.”
48. dr J. Yorzimmer, dyrektor Polish Bank of Import w liscie do N. STRAUSSA, prezesa Komitetu Obrony Praw Zydów w Polsce, 1919: “Czy Pan chcialby pominac fakt, ze Zydzi rosyjscy, niemieccy i amerykanscy prowadza od poczatku wojny kampanie oszczercza przeciw Polakom, oskarzajac ich o masakrowanie Zydów w czasie, w którym zadna miara nie bylo pogromów urzadzanych przez Polaków, natomiast byly pogromy w Rosji.
Czyz Pan zapomnial o orgii klamstw i kalumnii, kiedy to Zydzi usilowali wykazac swiatu, ze Polska nie zasluzyla sobie na niepodleglosc? Czyz pan przypuszcza, ze takie “przyjacielskie” przyslugi oddawane Polsce przez Zydów, w czasie gdy ta pierwsza rwala wiezy dlugo¬trwalej niewoli, mogly podniesc uczucie sympatii Polaków wzgledem Zydów?
A czy nie slyszal Pan nigdy o zydowskich lichwiarzach i spekulantach w Polsce, którzy sprzedawali srodki spozywcze Austriakom i Niemcom, pozbawiajac kraj resztek pozywienia?
Naród Polski przechowa dla przyszlych pokolen i powtarzac bedzie Zydom slowa Natana Straussa, ze im szybciej nadejdzie dla Polski godzina nedznego konca, tym bardziej on i jego zwolennicy radowac sie beda.”
49. F. Lassal: “Ruch robotniczy winien trzymac sie jak najdalej od kapitalistów i Zydów. Gdzie ci ostatni bowiem wystepuja jako kierownicy i przywódcy, tam zawsze pilnuja tylko swoich interesów.”
50. lord Montefiore – XIX-wieczny żyd z brytyjskim obywatelstwem: “Musimy mieć wpływ na gazety całego świata, ażeby tumanić i oszukiwać ludzi.”
51. Sir Cecil Spring-Rice, brytyjski polityk XXw.: “Żydzi przejmują główne gazety amerykańskie, jedna po drugiej.”
52. żydówka Nesta Webster: “Anglii nie kontrolują już Brytyjczycy. Żyjemy w niewidocznej dyktaturze żydowskiej – dyktatura, która jest odczuwalna w każdej sferze życia.”
53. Onesimo Redondo (hiszpański reformator i polityk XX w. zabity z rąk komunistów – w zamachu): “Instrumentem żydowskiej dominacji w świecie są pieniądze i prasa, a komunizm jest narzędziem międzynarodowego kapitalizmu żydowskiego, wykorzystywanego do pokonania, a w następstwie rządzenia innymi narodami.”
54. Stephen H.Roberts, historyk - o nazistowskich Niemczech:”Nie ma sensu zaprzeczać, że w Niemczech istniał problem żydowski. Naród ten znajdował się w niefortunnym położeniu geograficznym, będąc pierwszym etapem nieustannego pochodu na Zachód Żydów Polskich! Gdyby nie byli wypychani, zostaliby w Berlinie i Hamburgu, mając tam spore udziały w dobrach stanowiskach .W Berlinie na przykład, gdy naziści doszli do władzy, 50,2 % prawników i 48 % lekarzy byli Żydami. Mówi się nawet, że systematycznie zagarniali dla siebie posady w szpitalach. Żydzi byli właścicielami największych i najbardziej wpływowych gazet berlińskich. Wchodzili też do systemu edukacyjnego.”
55. Pio Baroja Nessi (hiszpański powieściopisarz XX w.): “Żyd żywi głęboką nienawiść do Europy, wierząc, że Europa go obraziła. I z zapałem przyłącza się do wszystkiego, co mogłoby nasz kontynent skompromitować. Tak więc widzimy go w teatrze i powieści, w kinie erotycznym i w kubizmie, w fałszu i homoseksualizmie Freuda i jego zwolenników (…)
Komunizm jest dziś potężną krucjatą sterowaną przez Żydów przeciwko europejskiemu światu i kulturze, dla swych własnych celów. Żyd, który rzadko kiedy jest wynalazcą, mężem idei – z entuzjazmem chwyta się komunistycznej teorii przedstawiciela tez samej rasy, Karola Marksa, i propaguje ją z wielkim artyzmem (…)
Żyd wierzy, że jest przeznaczony do stworzenia potęgi zwierzchniej pośród innych ludów. Jest przekonany o swej wyższości, w stosunku do innych ludzi żywi głęboką pogardę i nie bawi się w skrupuły.”
56. J. Scherr: “Czym Zydzi sa w literaturze? Towarzystwem ubezpieczeniowym ‘Niesmiertelnosc’ z wzajemna poreka.”
57. William S. Mitchell (Philadelphia), z ksiazki “The Secret World Government”:”Jeśli istnieje w historii jakiś niewdzięcznik, to jest nim żyd. W tym kraju, który go przyjął, on spiskuje, podkopuje, uprawia nierząd i niszczy, a ponad to (kryjąc się dotąd za plecami innych narodów) ośmiela się planować zniszczenie każdej zasady chrześcjańskiej, która go ochraniała.”
58. M. H. de Heekelingen, w książce Israel: Son Passe, Son Avenir: “Były rabbi Drach, nawrócony na katolicyzm, mówi, że Talmud zawiera wiele refleksji, zabawnych fantazji, niesmacznych nieprzyzwoitosci, a nade wszystko najstraszliwszych bluźnierstw przeciwko wszystkiemu, co w religii chrześcijańskiej jest najdroższego i najświętszego. (…)
Jeśli chodzi o tłumaczenia Talmudu przez nie-żydów, zawsze preferowaliśmy tłumaczenie Luceńskiego, którego dokładność jest uznana przez sąd w 1923 r. Glówny prokurator Węgier zarzą¬dził wstrzymania wydawania Talmudu węgierskiego pod zarzutem ataku na moralność publiczną oraz pornografii. W wyroku sąd oznajmił m.in.: ‘W Talmudzie przetłumaczonym przez Alfreda Luceńskiego znajdują się rzeczy straszliwe. Jego tłumaczenie jest poprawne pod względem wierności oryginałowi’.”
59. żyd Karol Münzer: “Wżarliśmy się w narody, pohańbiliśmy czasy, złamaliśmy siłę. Wszystko pod wpływem naszej przeżytej kultury skruszało, zgniło i zwietrzało.”
60. żyd Chaskel Cwi Klossel: “Jak my żydzi wiemy o tym, że nie-żyd w jakim bądź zakątku swego serca jest i musi być antysemitą, tak każdy żyd w największej głębi swej istoty jest nienawistnym wrogiem wszystkiego, co nie jest żydowskie.”
61. Rabin Reichhorn, Praga, cmentarz rabina Symeona ben-Juhudy, rok 1859:”Co stulecie my, uczeni Izraela, przyjęliśmy zbierać się w sanhedrynie, by sprawdzać, jakie zrobiliśmy postępy w opanowaniu świata obiecanego nam przez Jehowę i jakie zwycięstwo odnieśliśmy nad znienawidzonym chrześcijaństwem. (więcej i obszerniej: patrz “Poznaj Żyda”, część 26)
62. żyd Natan Birnbaum, jeden z głównych twórców syjonizmu, “Judische Zeitung”, 1915: “Nie pojmujemy dlaczego Polacy mieliby mieć więcej prawa do tego, aby żądać spolszczenia naszych żydowskich mas, aniżeli my może zżydzenia mniejszości polskich w miastach, w których większością są Żydzi? My nie chcemy wyrzec się własnego istnienia. Nie! Tu jesteśmy i będziemy!”
63. kardynał Stefan Wyszyński (1901-1981), Prymas Tysiąclecia, w „Ateneum Kapłańskim z 1938r.: “Trudno nie przyznać słuszności twierdzeniom Hitlera, że Żyd pozostał obcym ciałem w organizmie narodów europejskich. (…)
Żyd zwalcza obcą jego psychice kulturę, wyrosłą na podłożu chrześcijaństwa. Jego przeobrażenie może dokonać się tylko na drodze religijnej – przez szczere, bezinteresowne przyjęcie chrześcijaństwa.”
64. Charles Lindbergh (ur. 1902), amerykanski lotnik i pisarz: “Irytują nas wpływy żydowskie na prasę, radio i kino. Sytuacja może stać się bardzo poważna. Lewis opowiedział nam o tym, jak żydowskie firmy reklamowe groziły usunięciem wszystkich swoich reklam z systemu Mutual, jeżeli konkretny film otrzyma zgodę na wyświetlenie. Groźba ta wywarła taki skutek, że film ów został usunięty (“The Wartime Journals”, 23. 08.1939 r.).
Dążenie do wojny jest coraz większe. Ludzie są jej przeciwni, ale administracja wydaje się ‘brac na kiel’ i znajduje się na najlepszej drodze do wojny. WIĘKSZOŚĆ INTERESÓW ŻYDOWSKICH W KRAJU POPIERA WOJNĘ, a kontrolują one w ogromnym stopniu prasę i radio oraz wiekszość filmów. Są jeszcze ‘intelektualiści’, ‘Anglo-file’ i brytyjscy agenci, którym popuszczono cugli, międzynarodowe interesy finansowe itp. (“The Wartime Journals” 1. 05. 1941 r.)
65. Patriarcha CHRISTEA, biskup rumunski, XX w., “New YorkHerald Tribune”, 17.VIII.1937: “ZYDZI WYWOŁALI EPIDEMIĘ KORUPCJI I SPOŁECZNYCH NIEPOKOJÓW. ZMONOPOLIZOWALI PRASĘ, która z pomoca zagranicy krytykuje wszelkie duchowe bogactwa Rumunii. Samoobrona jest naszym narodowym i patriotycznym OBOWIĄZKIEM – a nie antysemityzmem. Brak środków na powstrzymanie tej zarazy oznacza, ze jesteśmy LENIWYMI TCHÓRZAMI, KTÓRZY POZWALAJĄ SIĘ ŻYWCEM POGRZEBAĆ!!!”
66. Lesław Giermański – świadek współpracy Żydów z Niemcami, a także morderstw popełnianych przez Żydów na Żydach: “Pierwsze strzały w getcie warszawskim oddali Żydzi do Żydów (!!!)….. Mordechai Anilewicz, 23 letni przywodca powstania w getcie został wydany przez własnych ludzi.”
68. Ks. prof. Michał Poradowski (1913-20??), ”Talmud czy Biblia”, str. 64-65: “Według oficjalnej nauki Kościoła, od czasów apostolskich aż do dziś Bóg jest wyznawany przez chrześcijan jako Trójca Przenajswiętsza i to właśnie odróżnia wiarę chrzescijańską od wiary żydowskiej, a także innych monoteizmów, gdyż wiara żydowska, czyli tzw. “wyznanie mojżeszowe” jest monoteizmem absolutnym, który kategorycznie odrzuca pojęcie Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Stąd też nie można mówić, że chrześcijanie i Żydzi wierzą w tego samego Boga, a kto tak twierdzi, jest – z punktu widzenia wiary katolickiej – albo ignorantem, albo heretykiem…”
Oto tylko niektóre, najtrafniejsze przykłady, uwzględniające też opinie samych żydów – w celu oddania pełnego obrazu zagadnienia na przestrzeni dziejów, należałoby pisać tomy.
69. Król Polski Kazimierz Wielki ostrzegal w 1343r ludnosc chrzescijanska przed Zydami mowiac: “Zydzi sa prawdziwymi nieprzyjaciolmi naszej wiary chrzescijanskiej”… “Cel zydowskiej przewrotnosci do tego zmierza, aby dobra i majetnosci chrzescijan zawsze uszczuplac i wydrzec”.
70. Król Polski Władysław Jagiełło w Statucie Krakowskim z 1420r mowil: “Przewrotna perfidia zydowska zawsze była i jest przeciwna i wroga dla chrzescijan i nie tylko co do wiary i do ciala, ale takze najsilniej zmierza do rozdrapywania posiadlosci i przywlaszczania majetnosci”.
W 1423r Wladyslaw Jagiello zakazal: “Aby Zydzi pieniedzy chrzescijanom nie pozyczali na karte i prowizje pod przepadkiem”.
71. Zygmunt I w 1527r. na prosbe mieszczan warszawskich wypedzil Zydow z Warszawy, co zostalo utrzymane w mocy az do Rozbiorow Polski.
72. Zygmunt II August w 1572r skazal Zydow na kare 100 000 zl za falszowanie monety bitej, m.inn. z kradzionych sreber koscielnych.
73. papiez Pius V w 1567r. oglosil w bulli: “Niegodziwosc tego narodu uzbrojona najgorszymi wszelkiego rodzaju sposobami do tego doszla, iz zagraza wspolnemu naszemu dobru”…
“Albowiem jesli dopuscimy tak liczne rodzaje lichwy, przez ktora Zydzi wszedzie niszczyli majatki biednych chrzescijan, uwazamy ze dostatecznie jasna jest rzecza, iz oni przechowuja zlodziei, bandytow i sa ich wspolnikami. Staraja sie przez nich rzeczy pochwycone i skradzione, nie tylko swieckie ale i do sluzby bozej sluzace, aby nie byly rozeznane na jakis czas ukryc, albo przeniesc na inne miejsce albo w ogole przerobic. Bardzo wielu Zydow pod pozorem zalatwiania roznych rzeczy, chodzac do domow uczciwych kobiet sprowadza liczne do domow nierzadu”…
“Wreszcie poznalismy dostatecznie i zbadali jak nienawistnie odnosi sie ten przewrotny rodzaj do imienia Jezus, jak jest nieprzyjaznym dla wszystkich , ktorzy zaliczaja sie do tego imienia, jakimi wreszcie podstepami czyhaja na ich zycie”.
74. Sebastian Klonowicz (1551-1602) – sedzia w Lublinie d/s zydowskich mowil: “Zyd lichwa ciazy wielkim miastom, dziwnemi sily dobija sie podlug zysku. Przedaje wszystko, handluje woda, handluje powietrzem, handluje pokojem, frymarczy przedajnym prawem. A wszedzie, gdzie sie handlem wcisnie przymili sie panujacym, aby zarzucic sieci zwyklego sobie oblowu”…
“Otoż to Abrahama podobno jedyne potomstwo, nasladujace swiete i sprawiedliwe obyczaje przodkow”.
75. hetman Stefan Czarniecki w 1656r rozkazal wyciac Zydow w Sandomierzu za to, że masowo sprzyjali i wspolpracowali z najezdzcami – Szwedami, w czasie Potopu.
76. ks Stefan Zuchowski w 1713r. w swojej pracy pt. “Proces kryminalny o niewinne dziecie okrutnie przez Zydow zamordowane” pisal: “Ledwie nie z calej Europy rugowani, do nas jako do raju przyszli”… “Ale czas by te jaszczurki i Polakom z zanadrza wyrzucic”.
77. Papież Benedykt XIV, slyszac od biskupów polskich coraz to czestsze skargi na Zydów, napisal w roku 1751: “Papiez ubolewa srodze, ze taki wzrost Zydów w królestwie ze szkoda chrzescianskiej ludnosci, ze handle i szynki Zydzi trzymaja, ze do publicznych intrat i prowentów sa dopuszczeni, a dzierzawy karczem, wsi, folwarków trzymajac, dla chlopów tak sa srogimi, ze
“ich do ciezkich robót zmuszaja i ciezarami podwody ich w daleka podróz naladowawszy i ich samych i dobytek obciazaja, a nadto i kary na nich stanowia i czestokroc plagami nad cialem ich sie pastwia. I stad pochodzi, ze owi ludzie chrzescijanscy rozumieja byc panem i dziedzicem swoim Zyda, od którego skinienia, woli i rozkazu owi poddani mienia sie byc dependujacymi”.
“Prócz tego, jak wspomniano, wsi, folwarki i grunta z poddanymi chrzescijanskimi arenduja, przez co wielkie bezprawia i szkody dzieja sie katolikom, zwlaszcza gdy Zydzi” “w dworach niektórych panów rzady domu i dyspozycje prowadza, tudziez komisarskie urzedy sprawuja” …
“Nadto gdy z handlów, szynków, kupiectwa i róznych zysków nazbieraja pieniedzy, tedy je chrzescijanom pozyczaja z zadaniem lichwy, przez co dobro i fortunki chrzescijanskie wycienczaja i wyniszczaja”. “Przytoczywszy wyjatki z bulli Innocentego III i IV, Grzegorza XIII i Klemensa VIII, radzi Polakom trzymac sie swych konstytucji i ponowic prawa ustanowione przez przodków, które nie dozwalaja dóbr ani praw Zydom arendowac, ani pieniedzy od nich na lichwe pozyczac”
78. O.Gaudenty Pikulski w 1758r pisal: “Jesli wedlug zdania cudzoziemca Polska jest pieklem wiesniakow, to Zydzi ze stroju i funkcji swojej jak czarni diabli w tym piekle, na arandach i karczmach dopiekaja ubogich wiesniakow”.
79. Synod Episkopatu Polski w Piotrkowie w 1542r w memoriale do Zygmunta Starego zwracal sie z nastepujaca prosba: “Aby pomnac na wielkie szkody i straty jakie dzieja sie Kosciolowi i chrzescijanskiej ludnosci w calym panstwie polskim z powodu przyjmowania na jego terytorium tak wielkiej liczby przewrotnych i bezboznych Zydow, wypedzonych z sasiednich i innych krajow, zamknal calkowicie dostep i naplyw Zydow do Polski, zmniejszyl i ograniczyl ich liczbe w calym panstwie”.
80. Synod warszawski w 1561r prosil Zygmunta Augusta:”Aby Zydow nie naznaczano na urzedy publiczne, kierownicze i do poboru cla, jak to sie dzieje w wielu miejscowosciach Polski”.
81. Synod chelmski w 1604r : “Obrzydliwa przewrotnosc Zydow zarowno w diecezji chelmskiej jak i calej Rzeczpospolitej doszla juz do tego zuchwalstwa i bezczelnosci, ze Zydzi goruja nad chrzescijanami nie tylko wszelkiego rodzaju handlem, ale nadto panuja nad ludem chrzescijanskim, nad nim sie coraz bardziej sroza i znecaja, zajmujac podstepnie w posiadanie czy to dzierzawe majatki i dobra ziemskie. Wobec takiej przewrotnosci zydowskiej wszyscy wierni katolicy, pomni na odpowiedzialnosc przed Bogiem na sadzie, powinni zerwac wszelkie stosunki z Zydami, nie popierac ich wcale i ze wszystkich sil powsciagac ich niegodziwosc”.
82. Synod poznański w 1642r : “Nie mozna juz dalej tolerowac wzmagajacego sie z dniem kazdym zuchwalstwa Zydow, ktorzy nie tylko przez zajmowanie sie handlem i rzemioslem pozbawiaja chrzescijan srodkow do zycia, ale nadto okazuja sie najbardziej nienawistnymi wrogami religii chrzescijanskiej, gdyz z pogardy dla praw koscielnych ponizaja niedziele i swieta katolickie wykonujac w te dni zakazane prace i handel”.
83. Synod plocki w 1643r : “Sluszna jest rzecza i zgodna ze swietymi kanonami, azeby chrzescijanie calkowicie zerwali z Zydami”.
84. Synod wileński w 1685r : “Zydzi z pogardy i nienawisci do religii chrzescijanskiej szerza wszedzie zepsucie, bezboznosc i zgorszenie wsrod chrzescijan”….
“Niewiasty chrzescijanskie bedace karmicielkami dzieci zydowskich uwodzone sa przez Zydow za umowiona cene pieniezna do strasznych zbrodni, do pijanstwa i rozpusty, i o zgrozo… do wydawania im wlasnych dzieci zabijanych nastepnie okrutnie przez Zydow dla celow rytualnych, jak to juz niejednokrotnie w poprzednich czasach zdarzalo sie, o czem poucza historia”.
85. Synod poznański w 1720r : “Przewrotny narod zydowski, prastara nienawiscia do Zbawiciela Naszego i zawsze najwiecej wrogo usposobiony do chrzescijanstwa, im bardziej krepowany jest prawem kanonicznym i prawem cywilnym, tym wiecej rosci sobie urojenia, ze mu wszystko wolno, opierajac sie na protekcjach pogardza wszystkim i nie pozostawia niczego nienaruszonym.
Nie tylko niesprawiedliwa lichwa doprowadza ludnosc do zubozenia, lecz okrada chytrze skarb panstwa na clach wszelkiego rodzaju, miesza sie do sprzedazy kosztownosci, do handlu miesem i artykulami spozywczymi, napojami alkoholowymi, do arend i dzierzawienia browarow, gorzelni, gospod i zajazdow, karczem a nawet niekiedy i do posiadlosci ziemskich.
Utrudniaja katolikom sposob do zycia i przywlaszczaja sobie nad nimi wladze”…. “Zydzi, ten wrog najwiekszy, ciesza sie wielka protekcja moznych”.
86. Synod przemyski w 1723r : “Zydzi, ten gad jadowity, ci wygnancy palestynscy, ktorzy juz zalali cala Rus i rozrastaja sie na krzywdzie i wyzysku chrzescijan, pelni pychy, nienawisci i chytrosci, stawiaja sobie za glowny cel swej przewrotnej dzialalnosci: podstep, zbrodnie i wszelkiego rodzaju wystepki, bluznierstwa, zniewagi i wyszydzanie Tajemnic Wiary naszej swietej.
Jakze nad wyraz bolesna jest rzecza, iz wielu sposrod polskich magnatow i szlachty popiera Zydow dajac im latwiejszy do siebie dostep, anizeli katolikom, ludzac sie nadzieja przyszlych zyskow i pozyczek pienieznych od Zydow, a nie baczac na to, ze pieniadze w tak nieuczciwy sposob nabyte predko utraca i sciagna na siebie i na swoje potomstwo kare Boza i utrate blogoslawienstwa Bozego”.
87. Synod plocki w 1733r : “Przewrotne zydostwo, ten narod nienawistny Bogu, szerzyciel i roznosiciel wszelkiego zepsucia i rozkladu moralnego, herezji, zalewa z niebywala szybkoscia cala Polske”…. “Wzrastaja na silach i korzenie swoje coraz glebiej zapuszczaja z uszczerbkiem wielkim i szkoda dla chrzescijanstwa i katolikow wsrod ktorych zyja, panosza sie i rozposcieraja”.
88. Synod chelminski w 1745r : “Narod zydowski, przewrotny i nienawistny Bogu jest zepsutego umyslu i zatwardzialego serca, a calem jego dazeniem jest by majatki i wszelkie dobra chrzescijan rujnowac, niszczyc, uszczuplac i niweczyc”.
89. Synod kijowski w 1762r : “Nalezy ubolewac nad bezczelnoscia i zuchwalstwem Zydow, ktorzy korzystajac z protekcji moznych panow liczacych na zyski, szerza sie po calej Polsce, dopuszczaja sie bezkarnie roznych wystepkow, oszustwa, zdrad, krzywd i wszelkiego rodzaju nienawisci i naigrywania sie z chrzescijan, lichwy, zabobonow, czarow, swietokradztwa, bluznierstw przeciwko Panu Bogu i wierze chrzescijanskiej, naruszenia swiat katolickich i praw tak koscielnych jak i panstwowych”.
90. Synod lwowski w 1762r : “Narod zydowski pod protekcja moznych rozszerza sie i wszelkich wysilkow uzywa, zmierzajac do ruiny i zniszcenia chrzescijan”.
- ANALITYK
- Posts: 174
- Joined: Fri May 30, 2008 5:31 pm
- Location: Kanada
by Jerzy Ulicki-Rek » Wed Jun 03, 2009 12:59 am
Jesli zyja-to ich skopac.Jesli juz umarli-to wykopac i zakopac z powrotem z tymi poprzednio skopanymi.
Jerzy
Jerzy Ulicki-Rek- Posts: 13063
- Joined: Tue Nov 06, 2007 2:10 pm
by ANALITYK » Wed Jun 03, 2009 1:29 am
/———-/
91. A. Choloniecki, ”My, Żydzi i Kongres”, Krakow 1919, s.9
“Gdy tylko Warszawe zajeli Niemcy, zwalily sie do niej tabuny ‘ekspertow’ od spraw “Żydow wschodnich’ – oczywiscie Żydow. Przewodzil im Max Cohen i Moritz Pinkeles. Kazdy z nich oglaszal, ze Żydzi wschodni przez swoja naturalna grawitacje ku kulturze niemieckiej, czego dowodem zargon Jidisz, stanowia wymarzona awangarde tej kultury i na tej opoce powinna oprzec sie niemiecka ekspansja. Od sierpnia, kiedy pruskie armaty zmienily Kalisz w kupe gruzow, niemiecki pobyt w Polsce stal sie pasmem gwaltow, rabunkow, mordow na cywilnej ludnosci: “Burzono i z ziemia zrownano fabryki. Z dymem puszczano koscioly, dwory, palace. Spalono tysiace kwitnacych siol. Kradziono. Niemieccy oficerowie, jak pospolici zlodzieje, kobietom polskim zdzierali zlote pierscionki. Szerzono mord i pozoge.
Wieszano, rozstrzeliwano. Dziesiatki tysiecy Polakow szly do straszliwych obozow koncentracyjnych, gdzie wsrod nieopisanych cierpien nie zabraklo wybitnych politykow i pisarzy.
Z rak niemieckich nie ucierpiala nic tylko jedna kategoria mieszkancow Polski: Żydzi. To byli “swoi”, ktorzy z radoscia wybiegali naprzeciw zwyciezcy i tysiacem cennych uslug umieli czynic sie potrzebnymi.
I to sa ci, co dzis czolgaja sie przed trybunal koalicyjny, aby zlozyc tam za posrednictwem swych holenderskich, dunskich czy amerykanskich wspolwyznawcow, akt oskarzenia przeciw Polsce”.
A.Choloniecki, “My, Zydzi i Kongres”, Krakow 1919, s.18 “Gdy jencow polskich prowadzono ulicami Poznania, zydostwo rzucalo sie na nich z zapalem, policzkowalo, plwalo, darlo na nich odzienie.
Wybitny zydowski czlonek rady miejskiej wolal: “Nie wolno nam spoczac poki nie wygnamy ostatniego Polaka z miasta”.
Nastapilo to w kilka tygodni po uroczystej polskiej deklaracji na ratuszu poznanskim, zapewniajacym braciom izraelskim korzystanie z pelnych praw obywatelskich. To pelzanie u stop zwycieskiego prusactwa bylo czyms tak odrazajacym, ze nawet NIemiec, pulkownik von Brandt w pamietnikach swych mowi: “Trzeba bylo byc swiadkiem tych scen, aby moc dobrze osadzic gleboka moralna nikczemnosc Zydow”
92. Julian Unszlicht, polski patriota, pochodzenia zydowskiego, pisal “O pogromy ludu polskiego” “Bolem i wstydem przejmuje nas, Polakow pochodzenia zydowskiego, sama swiadomosc tego pochodzenia wobec nieslychanej w dziejach ludzkosci zdrady przez zydostwo tak goscinnej dla niego ojczyzny w wyjatkowo krytycznej chwili jej dziejow” “Twierdze kategorycznie, ze zydostwo, nie zadawalajac sie zwyczajnem szkalowaniem sprawy polskiej, wprost organizowalo w okresie rewolucji pogromy Polakow w Krolestwie”
Julian Unszlicht “Utrwalic najazd moskiewski – co prawda “Zdemokratyzowany” w Polsce, oto obiektywny cel nacjonalizmu zydowskiego u nas. Przykryc to wszystko frazesem “socjalistycznym” – oto sposob otumanienia umyslow robotnikow polskich, aby przy ich pomocy dobic “trupa” znienawidzonej Polski i na nim organizacje zydowsko-”narodowa” wybudowac”
93. Bolesław Prus ”Kronika Tygodniowa” 6 listopada 1909 r.
“Stosunek niektorych grup zydowskich do Polakow jest nie tylko niegodziwy, ale wprost nieprzyzwoity (…) Litwacy odgrywaja role rusyfikatorow u nas, nawet obrazaja nas, a zydzi poznanscy wrecz głosza, ze zawsze walczyli przeciw Polakom w interesie Niemcow.”
Bolesław Prus “Kronika Tygodniowa” 12 listopada 1909 r.
“Ilez to razy wobec Polakow i Rosjan socjalisci zydowscy czy nacjonalisci wykrzykiwali, ze “Polska jest trupem gnijacym, a Polacy “rasa znikczemniala”. Lecz jezeli Polska jest trupem, czymze wy jestesci. Czy nie tym robactwem, ktore wywoluje gnicie?”
94. prof. Pigon, twierdził, iż Żydzi popierali w 1812 roku Rosję przeciw Napoleonowi, szpiegowali na rzecz Rosji. M. Handelsman, Kutrzeba, rosyjski historyk Schilder, żydowski historyk S.Hirszhorn i J.Schall, którzy zgodnie pisali o maksymalnym poparciu Żydów dla Rosji przeciw Napoleonowi. Żydzi gremialnie poparli cara przeciw Napoleonowi, ponieważ przewodzący im skrajnie konserwatywni rabini chasydzcy bali się jak ognia nowoczesnych praw Napoleona.
Żydowski historyk Jakub Schall pisał w Dziejach Żydów na ziemiach polskich, że w 1812 roku Chasydzi garną się do ciemnej Rosji i do cara jako do wrogów postępu i Napoleona. W wielu książkach m.in. u rosyjskiego historyka Schildera, czy w Listach litewskich J. U. Niemcewicza można przeczytać znamienne fakty o szpiegostwie Żydów na rzecz Rosji.
Gdy zaś chodzi o kolaboracjonistów, to przypomnijmy znów, że w czasie Powstania Listopadowego Żydzi wyraźnie dominowali wśród prorosyjskich szpiegów (pisze o tym M.Mochnacki), że Żyd, właściciel winiarni Rosenthal wydał carskiej policji słynnego emisariusza Szymona Konarskiego, że Artur Goldman wydał Traugutta etc.
95. gen. Stefan Rowecki, Dowodca AK, – “Grot”, 25 wrzesnia 1941r.
“Ujawnilo sie, ze ogol zydowski we wszystkich miejscowosciach, a juz w szczegolnosci na Wolyniu, Polesiu i Podlasiu (…) po wkroczeniu bolszewikow rzucil sie z cala furia na urzedy polskie, urzadzal masowe samosady nad funcjonariuszami Panstwa Polskiego, dzialaczmi polskimi, masowo wylapujac ich jako antysemitow i oddajac na lup przybranych w czerwone kokardy metow spolecznych.”
96. gen. Nikodem Sulik, Komendant Okregu Walki Zbrojnej AK, 25 lutego 1941r.
“Zydzi, sa dla NKWD nieocenionym wprost biczem przeciw ludnosci polskiej.”
97. Gen. Władysław Sikorski, Wodz naczelny, 11 czerwca 1942r.
“Dlaczego (…) dotad oficjalne kola zydowskie nie potepily jawnej zdrady i innych zbrodni, jakich sie wobec Polakow i polskich obywateli dopuszczali przez caly czas okupacji sowieckiej?”
98. Roman Buczek wybitny polski historyk z Kanady pisał w książce “Na przełomie dziejów”: “Prasa komunistyczna domagała się przede wszystkim od episkopatu zbiorowego potępienia antysemityzmu w Polsce. Żądanie to było jednak niewykonalne ze względów zasadniczych. Jak już mówiliśmy na innym miejscu, ogromna większość Żydów była gorliwymi propagatorami komunizmu w Polsce, którego społeczeństwo nie chciało.Żydzi obsadzali aparat bezpieczeństwa i milicji, dokonywali aresztowań, pastwili się nad aresztowanymi i zabijali ich. Nic więc dziwnego, że spotykali się z niechęcią społeczeństwa. W tych warunkach było bezczelnością ze strony władz komunistycznych żądanie od episkopatu uroczystego ogłoszenia, że ta niechęć społeczeństwa jest nieuzasadniona, a winni są Polacy, którzy się na Żydów oburzają. Wyglądało to na żądanie oficjalnej akceptacji przez Kościół całego systemu terroru, który komuniści w Polsce wprowadzili” (s. 209).
99. Maria Dąbrowska w zapiskach w swym dzienniku pisała pod datą 17 czerwca 1947 r.: “UB, sądownictwo są całkowicie w ręku Żydów. W ciągu tych przeszło dwu lat ani jeden Żyd nie miał procesu politycznego. Żydzi osądzają i na kaźń wydają Polaków”.
27 maja 1956 r. ta sama Dąbrowska pisała: “Ostatnimi tygodniami byłam w Nieborowie w towarzystwie samych Żydów oprócz Anny i Bogusia. Częste ich rozmowy o wzrastaniu antysemityzmu. Czemu dziś sami są częściowo winni – bo jak można było dać sobą obsadzić wszystkie ‘kluczowe pozycje’ życia Polski: prokuratury, wydawnictwa, ministerstwa, władze partii, redakcje, film, radio itp.”
100. Stefan Kisielewski zapiski w “Dziennikach” Pod datą 18 października 1968 r. Kisielewski pisze: “Dwadzieścia lat temu powiedziałem Ważykowi, że to, co robią Żydzi, zemści się na nich srodze. Wprowadzili do Polski komunizm w okresie stalinowskim, kiedy mało kto chciał się tego podjąć z ‘gojów’ (…)”. Niewiele później, 4 listopada 1968 r. Kisielewski zapisał: “Po wojnie grupa przybyłych z Rosji Żydów-komunistów (Żydzi zawsze kochali komunizm) otrzymała pełnię władzy w UB, sądownictwie, wojsku, dlatego, że komunistów nie-Żydów prawie tu nie było, a jeśli byli, to Rosja się ich bała. Ci Żydzi robili terror, jak im Stalin kazał (…)”.
101. Norman Davies, 9 kwietnia 1987r. “Wsrod kolaborantow, ktorzy przybyli, aby pomagac sowieckim silom bezpieczenstwa w wywozce wielkiej liczby niewinnych mezczyzn, kobiet i dzieci na odlegle zeslanie i przypuszczalnie smierc, byla nieproporcjonalnie wielka liczba Zydow. (…)
Wsrod kolaborantow i donosicieli, jak i personelu sowieckiej policji bezpieczenstwa w owym czasie byl szokujaco wysoki procent Zydow.”
102. ojciec Józef M. Bocheński, profesor, filozof, logik, słynny katolicki intelektualista na emigracji akcentował na łamach paryskiej “Kultury” (nr 7-8 z 1986 r.):
“Jak wiadomo, władza leżała w dużej mierze w ich rękach po zajęciu Polski przez wojska sowieckie – w szczególności pewni Żydzi kierowali policją bezpieczeństwa. Otóż ta władza i ta policja jest odpowiedzialna za mord bardzo wielu spośród najlepszych Polaków.
Polacy mają, moim zdaniem, znacznie większe prawo mówić o pogromie Polaków przez Żydów niż Żydzi o pogromach polskich”
103. gen. Zygmunt Berling fragment z ksiazki p.t. “Wolnosc na przetarg”, Polski Dom Wydawniczy, W-wa 1991
“Oto teraz renegatka, kryminalista, polglowek i nieokrzesany nieuk i cham tworza parawan, za ktorym elita wybranego narodu : Berman, Zambrowski, Minc i Szyr, ujmuje w swe rece ster rzadow w panstwie.
Oni wiedzieli od dawna jak przystapic do dziela. Nie zapomnieli dewizy Lampego, ze masa to bydlo, ktore musi byc prowadzone na lancuchu. Pod oslona szczerych intencji zwiedli nasza czujnosc, wykuli ten lancuch w postaci sluzby bezpieczenstwa obsadzonej w 90% Zydami, polonofobami i polskimi wyrzutkami spolecznymi w rodzaju Radkiewicza, oraz spreparowanej prokuratory i sadow, zdegradowanych do roli narzedzi wladzy. Wszystko w imie potrzeb walki z kontrrewolucja.”
104. Tak pisal święty Maksymilian Maria Kolbe o szowinizmie zydow:
“Przyszedł w ubogiej stajence, zamieszkał w ubogim domku, przez 30 lat był posłusznym w pokorze, uczył, jak żyć, miłościwie przygarniał pokutujących grzeszników, gromił obłudnych faryzeuszów, a wreszcie zawisł na drzewie Krzyża spełniając proroctwa. Człowiek odkupiony.
Chrystus Pan zmartwychwstaje, zakłada swój Kościół na opoce – Piotrze i obiecuje, że bramy piekielne nie przemogą go.Część narodu żydowskiego uznała w Nim Mesjasza, inni, a zwłaszcza pyszni faryzeusze, nie chcieli Go uznać, prześladowali Jego wyznawców i potworzyli mnóstwo przepisów nakazujących żydom prześladowanie chrześcijan. Przepisy te połączone z opowiadaniami poprzednich rabinów zebrał w r. 80 po Chrystusie rabbi Johanan ben Sakai, a ostatecznie wykończył około 200 r. rabbi Jehuda Hannasi i tak powstała Miszna. Późniejsi rabini znowu wiele dodali do Miszny, tak że około r. 500 rabbi Achai ben Huna mógł już z tych dodatków sklecić osobną księgę tzw., Gemara.. Miszna i Gemara tworzą razem Talmud.W Talmudzie nazywają owi rabini chrześcijan bałwochwalcami, gorszymi od Turków, mężobójcami, rozpustnikami nieczystymi, gnojem, zwierzętami w ludzkiej postaci, gorszymi od zwierząt, synami diabła, itd. Księży nazywają “kamarim”, tj., wróżbiarzami, i “gałachim”, tj., z ogoloną głową, a szczególnie zaś nie cierpią dusz Bogu poświęconych w klasztorze.Kościół zowią zamiast “Bejs tefila”, tj., dom modlitwy, “bejs tifla”, tj., dom głupstw, paskudztwa.Obrazki, medaliki, różańce itd., zowią “ełyłym”, co znaczy “bałwany”.
Niedziele i święta przezywają w Talmudzie “jom ejd” tj., dniami zatracenia.
Uczą też, że żydowi wolno oszukać, okraść chrześcijanina, bo “wszystkie majętności gojów są jako pustynia, kto je pierwszy zajmie, ten jest ich panem”.Tak więc księgę zawierającą 12 grubych tomów i dyszącą nienawiścią ku Chrystusowi Panu i chrześcijanom wtłacza się w głowy, że to księga święta, ważniejsza od Pisma św., tak że nawet sam Pan Bóg uczy się Talmudu i radzi się uczonych w Talmudzie rabinów.Nic więc dziwnego, że ani przeciętny żyd, ani rabin nie ma zazwyczaj pojęcia o religii Chrystusowej, karmiony jedynie nienawiścią ku swemu Odkupicielowi, zakopany w sprawach doczesnych, goniący za złotem i władzą, nie przypuszcza nawet, ile pokoju i szczęścia daje jeszcze na tej ziemi wierna, gorliwa i wspaniałomyślna miłość Ukrzyżowanego, jak ona przewyższa wszystkie “szczęścia” zmysłowe czy umysłowe, które daje nędzny świat.” -sw. Maksymilian Maria Kolbe – “Rycerz Niepokalanej” 5 (1926) 2-7.
105. Ludwik Feuerbach, “Wiara żydowska jest egoizmem w formy wyznaniowe ubranym. Ich bóg jest personifikacją rasowego samolubstwa”
106. Werner Sombart, “Żydowi w Anglii udaje się być Anglikiem, we Francji – Francuzem. Tam, gdzie chce, jest Niemcem, Włochem – tam, gdzie jest mu lepiej. Jest pra-Madziarem na Węgrzech, irredentystą we Włoszech i antysemitą we Francji lub w Polsce” (Berlin, 1911)
107. Bernard Lazare - francuski Żyd, “Gdyby nienawiść i wstręt okazywał tylko jeden naród, byłoby to zrozumiałe. Jednakże Żydzi na tę nienawiść narażeni byli zawsze i od wszystkich narodów, wśród których żyli. Ponieważ wrogowie Żydów należeli do najróżniejszych narodów, narody te żyły w krajach bardzo od siebie odległych, wyznawały inne religie, miały inną kulturę i inne prawa, przeto przyczyny antysemityzmu tkwią w Żydach a nie w narodach, wśród których żyją” (“L’antisemitisme” Paryż 1933)
108. Jakow Rumowicz, „U nas prawie połowa to Żydzi byli, ale co to za partyzanci? Grabili tylko i gwałcili.” popełnionymi przez „partyzantkę żydostwa sowieckiego” zbrodniami, takimi jak te w wsi Koniuchy i Naliboki (1944). O żydowskiej partyzantce sowieckiej tak wypowiada się były jej partyzant.
109. Immanuell Kan, “Dziwne i niepodobna jest pojac w jaki sposób naród ów, prawie z samych handlarzy zlozony, grasuje miedzy innemi narodami, wyzyskujac je”. “Antropologia pragmatyczna”, wydana w roku 1798 w Królewcu
110. Renan ”Nienawisc i niechec do zydów byla powszechna juz w czasach starozytnych. Wszedzie, gdzie zydzi panowali, zycie pogan stawalo sie nie do wytrzymania, zadne okrucienstwo nie moglo isc w porównaniu z zydowskiem”. “Zydostwo z punktu widzenia rasy i religji”
111. Hannah Arendt Zydowka w 1964r:”". “Rola przywodcow zydowskich w zniszczeniu wlasnego narodu jest dla Zydow bez watpienia najciemniejszym rozdzialem ich historii. W Amsterdamie i Warszawie, w Berlinie i Bukareszcie, nazisci mogli polegac na zydowskich funkcjonariuszach, ktorzy sporzadzali spisy osob i ich majatku, zbierali u deportowanych pieniadze na pokrycie kosztow deportacji i eksterminacji, pilnowali pozostawionych mieszkan, tworzyli sily policyjne by lapac Zydow i ladowac ich do pociagow az do smutnego konca……. Powolani przez oskarzenie swiadkowie potwierdzili znany juz fakt, ze to zydowskie komanda zatrudnione byly bezposrednio przy eksterminacji. Te sonderkommanda pracowaly przy komorach gazowych i krematoriach, wyrywaly trupom zlote zeby i obcinaly wlosy, wykopywaly groby i pozniej te same groby rozkopywaly by zatrzec slady ludobojstwa.To zydowscy technicy zbudowali nieuzywana pozniej komore gazowa w Theresienstadt, gdzie zydowska autonomia byla tak daleko posunieta, ze nawet kat byl Zydem”
112. Mathis Bortner stwierdza nastepujaco: “Nie tylko Zyd Pinkeles (rabin z Nowego Yorku i glowny ideolog NSDAP) alias Trebutsch-Lincoln byl agentem hitlerowskim w Anglii. Czolowy mason brytyjski i europejski – ksiaze Bernhard rowniez zostal zwerbowany przez nazistowski wywiad w 1934r. Otrzymal tez zatrudnienie w IG Farben. Ten potezny koncern chemiczny, 8 lat pozniej rozpoczal produkcje Cyklonu B do usmiercania setek tysiecy ofiar. Koncern ten wspolpracowal z hitlerowska III Rzesza wraz z koncernem paliwowym Standard Oil Co., ktorego glownym udzialowcem byl Zyd i mason Dawid Rockefeller – zalozyciel powojennej Komisji Trojstronnej, ktora wraz z Klubem Bilderberg (zalozyciel Josel Retinger – Zyd i mason z B’nai B’rith, podwojny agent sowiecko-angielski i byly adjutant gen.Sikorskiego) stanowi najwazniejsza strukture zydomasonskiego Rzadu Swiatowego”.
113. Pierre deVillemarest wysoki oficer francuskiego wywiadu: “Armia sowiecka wraz z Wehrmachtem dokonala IV Rozbioru Polski po 17 wrzesnia 1939r i zaopatrywala sie w paliwa w zaglebiach naftowych Baku nalezacych do Harrimana (Zyd amerykanski) i Walkera (tesc bylego prezydenta G.Busha, masona 33 stopnia)……. Oboz zaglady w Auschwitz (Oswiecim) zbudowali nie hitlerowcy, ale kartel powstaly z polaczenia IG Farben i Standard Oil Co., ktorego glownym wspolzalozycielem byl D. Rockefeller – Zyd amerykanski. Konstruktorzy Standard Oil Co. zaprojektowali komory gazowe dla obozu w Auschwitz. Firma uzyskiwala lukratywne zyski z niewolniczej katorgi pracownikow tego obozu, otwartego juz w polowie 1940r. jako wytwornie syntetycznego kauczuku i paliw na bazie wegla.Braterska wspolpraca trwala do 1942r, do czasu przystapienia USA do wojny”.
114. Robert H. Williams major wywiadu podaje: “B’nai B’rith – tajne bractwo zydowskie powstale w 1843r rozbudzilo swiatowe aspiracje Zydow, czyli syjonizm. Nazwa ta oznacza “Synowie Przymierza” i sugeruje, ze celem 12 ludzi ktorzy je zalozyli jest wypelnienie obietnicy mesjanistycznej (przymierza), dotyczacej wladania wszystkimi narodami. Aby nimi wladac musza one najpierw byc zjednoczone w swiatowej federacji i zostac podporzadkowane rzadowi swiatowemu, a to jest zarowno celem komunizmu i syjonizmuy”.
115. Na szczególną uwagę zasługuje wypowiedź Benjamina Franklina (1706-90). Ten polityk nowożytny, znany wynalazca i uczony, któremu nikt nie może zarzucić ciasnoty umysłu ani lekkomyślności, usiłował dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić szczęście i pomyślność obywatelom młodego wówczas państwa – USA. Z największym tragizmem wystosował do będących u władzy Amerykanów poniższą przestrogę:
“Panowie, mamy u nas przykrzejsze zagadnienie od zagadnienia rzymskiego: jest nim żyd. W którym tylko kraju osiedlili się żydzi, zniżyli jego poziom moralny, zburzyli jego standard kupiecki, szydzili z jego religii, podkopywali ją. Stworzyli państwo w państwie.
Są oni wampirami – a wampiry nie żyją z wampirów. Nie potrafią oni nigdy żyć i utrzymać się wśród samych siebie. Utrzymać się i żyć potrafią tylko wśród chrześcijan i innych narodów, które nie należą do ich rasy.
Jeśli nie oddalą się oni z naszego kraju mocą naszej konstytucji, stanie się pewne, że w przeciągu mniej aniżeli 200 lat, przybędą do nas w takiej masie, że będą na czele dominowali i kraj pochłoną. zmienią formę rządzenia, za którą my, Amerykanie, przelewaliśmy krew, oddawaliśmy życie i narażaliśmy na szwank naszą wolność, a nasi potomkowie będą pracowali, aby przysporzyć im majątku, gdy oni będą w swoich kantorach zacierali ręce. Przestrzegam was, panowie, że jeśli na wszelkie czasy nie usuniecie żydów z waszego kraju, dzieci i potomkowie wasi przeklinać was w grobie będą!”
200 lat od tamtej pory już minęło – Amerykanie zlekceważyli ostrzeżenie i stało się dokładnie to, czego obawiał się wspomniany wybitny polityk, wynalazca i wielki uczony - żydzi całkowicie podporządkowali sobie Amerykę, czego chyba nie trzeba specjalnie dowodzić. Rząd, finanse, media, oświatę, wielki przemysł filmowy – wszystko to w Stanach zdominowali właśnie żydzi! W Hollywood nakręcono ponad 400 filmów o żydach, ale żaden, ani jeden z nich nie ukazuje żydostwa w złym świetle. Wyłącznie się je faworyzuje, podobnie jak strzelanki uliczne, zboczenia i mieszanie ras. Dziś kraj ten, toczony od lat przez żydowski liberalizm, płacący co roku Izraelowi tytaniczny haracz i wydatnie go dozbrajający, a także prowadzący liczne wojny w jego interesie – mimo pozornego dobrobytu i ogromnej siły militarnej, chwieje się jednak coraz bardziej. Do czego doprowadzi go dalsza polityka pro-syjonistyczna, z której on sam nie jest w stanie wyzwolić się o własnych siłach? Nie wiadomo, ale – jak uczy historia – na współpracy z żydami, tak dobrowolnej jak i przymuszonej, żaden goj ani żadne państwo na dłuższą metę nigdy dobrze nie wyszło.
* * *
“O PRZYCZYNACH SZKODLIWOŚCI ŻYDÓW” - Stanislaw STASZIC, 1818r
Do przyczyn wielkich nieszczesc narodu polskiego, naleza bezsprzecznie zydzi. Niebaczni przodkowie nasi nie zwazali na podstep cywilizacji Europy, ani uzytkowali z doswiadczen innych narodów.
Kiedy ludy europejskie wychodzac z feudalizmu, ustalaly u siebie dziedzictwo tronów, oni wtedy dziedzictwo korony od niepamietnych czasów w Polsce ustanowione, wstrzasneli i oslabili, nie przestajac tego istotnego punktu jednosci spoleczenstwa dalej oslabiac i burzyc.
Kiedy w Europie gotowe wojska stawaly sie jedyna obrona trwalosci panstwa, kiedy w czasach Ludwika XIV, Fryderyka II juz nie poteznial wzrost malych wojsk, w Polsce wojsko z ówczesnych najwieksze, najwybitniejsze i laurami zwyciestw okryte, zwinieto pod Augustem II. Kiedy zydów, jak zaraze niszczacego postep cywilizacji narodów, wypedzono z Hiszpanii, z Francji, z Niemiec i z innych krajów Europy, a pod kara smierci jako wyjetych spod wszelkiego prawa, nie wpuszczono do Moskwy, wtedy Polacy otworzyli wszystkie im granice, dali przytulek i wieksza swobode niz rodowitym mieszczanom i rolnikom. Dwa pierwsze bledy przywiodly nasz naród do upadku i do podzialu. W tym nieszczesciu jeszcze bysmy przez oswiecenie, przez cywilizacje mogli wzniesc sie i ratowac, lecz blad trzeci – zydzi byli ZARAZA WEWNATRZ, zaraza ciagle polityczne cialo oslabiajaca i nedzniejaca.
Chociazby nawet to cialo nie bylo podzielone, chociazby po podziale znowu zjednoczone zostalo, przeciez z ta wewnetrzna skaza nigdy nie moze nabrac wlasciwych sobie sil, ani czerstwosci, musi na zawsze byc tylko slabym i wynedznialym.
Zydzi rozsypani po calej Polsce, wszedzie ze swym duchem wylacznosci, z naszym ludem pomieszani, tylko zapluwaja caly naród, zapluwaja caly kraj, a zmieniajac go w kraj zydowski, wystawiaja w Europie na posmiewisko i wzgarde (…)
————————————————————————————–
ŻYDOWSKIE WYSTĄPIENIA W PARYŻU - Konferencja pokojowa 1919r. Paryska konferencja zasluguje na uwage z wielu powodow. Niezwykle i bardzo zaskakujace bylo czysto polityczne wystapienie Zydow, niby reprezentujacych tam religijna spolecznosc rozrzucona po calym swiecie. Ci Zydzi zachowywali sie tak jak gdyby byli przedstawicielami wielkiej i zwycieskiej potegi sojuszniczej, drugiej co do znaczenia po Wielkiej Brytanii.
A przeciez ta religijna (?) spolecznosc nie posiadala wlasnej panstwowosci, ani rzadu, ani sily zbrojnej aby brac udzial w Konferencji pokojowej.
Wplywowi Zydzi natychmiast otoczyli najwazniejszych przedstawicieli mocarstw sprzymierzonych, wymuszajac na nich calkowite podporzadkowanie sie interesom zydowskim.
Spolecznosc zydowska pojawila sie nagle, ale dopiero po zakonczeniu I wojny swiatowej i byla dobrze zorganizowana sila polityczna, ktora otwarcie prowadzila niszczycielska gre przeciwko okropnie zniszczonej Polsce - skale zniszczen oszacowano na 73 miliardy Frankow francuskich.
Zydzi bezczelnie wykorzystywali swoja przewage nad oslabionymi gospodarczo Polakami, ktorzy odzyskali Polske po 120 latach zaborow, dokonanych na zlecenie miedzynarodowej mafii przez Prusy, Austrie i Rosje.
Podczas Konferencji pokojowej w Paryzu, Zydzi przepchneli swoj pomysl utworzenia ”Ligi Narodow” , ktora miala byc rozwinieta w rzad swiatowy.
Francuski przedstawiciel Jules Dalahaye powiedzial 3 pazdziernika 1920r: “Liga Narodow zostala zaprzedana ukrytym silom, poddana eksploatacji przez 50 zydowskich wlascicieli Europy”.
Zydzi zupelnie pograzyli sie w polityce i odgrywali role “diabelskiego adwokata”, wspierali pokonane Niemcy, ktore rozpoczely I wojne swiatowa oraz popierali barbarzynski rezym bolszewicki zalozony w Rosji przez Zydow .
Jednoczesnie dazyli wszelkimi sposobami do zniszczenia Polski.
* * *
W Wilnie, gazeta zydowska “Lecte Najer” z czerwca 1918 roku pisala w imieniu wszystkich Zydow Wilenszczyzny: “Przylaczenie do panstwa polskiego odrzucamy jednomyslnie, majac w Wilnie 75 tys. Zydow, czyli liczbe zadna miara nie mniejsza niz Polacy (…)
Gdyby byla mowa o zmianie granic, to moglibysmy sie zgodzic na kazde rozwiazanie, byle nie polskie.
Gdyby wystapila tendencja oddania Wilna Polsce, wowczas musielibysmy zmobilizowac cale zydostwo do obrony naszej Jerozolimy litewskiej ”
“Rozne swiadectwa dowodza, ze niemal wszedzie Armia Czerwona spotykala sie z radosnym przyjeciem. Gdy Zydow z Kowla (na Wolyniu) poinformowano, ze Armia Czerwona zbliza sie do miasta, oni swietowali cala noc. Gdy Armia Czerwona faktycznie weszla do Kowla, Zydzi przywitali ja z nie dajacym sie opisac entuzjazmem”
Gershon Adiv tak wspominal w wiele lat pozniej: Trudno jest opisac emocje, jaka ogarnela mnie, gdy zobaczylem na ulicy, naprzeciw naszych wrot – rosyjski czolg z usmiechnietymi mlodymi ludzmi, majacymi jaskrawe gwiazdy czerwone na swych piersiach. Jak tylko maszyny stanely, ludzie stloczyli sie tlumnie wokol nich. Ktos wykrzyknal: “Niech zyje rzad sowiecki!” i wszyscy wiwatowali. Trudno bylo znalezc jednego goja w tym tlumie ”
“W Baranowiczach: Ludzie calowali zakurzone buty zolnierzy. Dzieci pobiegly do parku, narwaly jesiennych kwiatow i zasypaly nimi zolnierzy… Czerwone flagi znaleziono doslownie w mgnieniu oka i cale miasto zostalo zakryte czerwienia.
Miasto Kobryn rowniez zostalo zalane czerwonymi flagami, ktore przygotowali miejscowi komunisci przez oddarcie bialego pasa z dwukolorowej flagi polskiej. Wiwatujacy tlum rozrzucal ulotki pietnujace faszystowski rezym Polski i wychwalajacy Armie Czerwona”
“Setki publikowanych relacji, w tym relacji zydowskich, potwierdzaja to, ze Zydzi byli zamieszani w wylapywnie polskich zolnierzy i oficerow (np. w Razyszczycach i w Kowlu), aresztowania i egzekucje Polakow (np. we Lwowie i Czortkowie) i w nadzorowaniu deportacji Polakow w bydlecych wagonach do Gulagu (np. z Gwozdzca).
Do czasu, gdy Niemcy zaatakowaly swego pierwotnego sowieckiego sojusznika w polowie 1941 roku, ponad milion Polakow zostalo zeslanych daleko na przypuszczalna smierc z miast takich jak Bransk.” (prof. Ivo Cyprian Pogonowski)
Z pełnym poszanowaniem i respektem dla autorów, wydawców i praw autorskich, w dzisiejszych czasach powszechnego przemilczania i fałszowania historii i faktów historycznych, uważamy za szczególnie ważną powinność i obowiązek rozpowszechniania informacji, celem edukacji i uświadamiania, orazbezpardonowej walki z owymi przemilczeniami i fałszami .
- ANALITYK
- Posts: 174
- Joined: Fri May 30, 2008 5:31 pm
- Location: Kanada
ANTYSEMITYZM i jego ZRODLA
by ANALITYK » Sun Jun 14, 2009 12:47 am
wsrod narodow Europy i nie tylko.Ten antysemityzm to nic innego jak krytyka antyhumanitarnych zachowan Zydow posrod innych spolecznosci i powstajacy nieufny stosunek do nich.
Jest tam wiele opisow zydowskich historykow, rabinow i naukowcow jak: S.Hirszhorn, H.Nussbaum, S.Rappaport, M.Saperstein, Graetz, I.A.Argus, Alfred Lilienthal, Josef Kastein, Louis Golding, Nahum Goldman i innych potwierdzajacych te zachowania oraz wiele slow krytyki wypowiedzianych pod adresem Zydow przez znane zyjace wowczas osobistosci.
Nie sposob nie wierzyc w te slowa i zdarzenia historyczne. Wszystko czyta sie zapartym tchem. Sa tam rowniez fragmenty kto stal za wieloma barbarzynskimi paleniami ludzi na stosach w czasie Inkwizycji. Wiele materialu, ktorym mozna bez problemu zatkac buzie wrogom Kosciola Katolickiego i wszystkim milosnikom zydostwa.
Na przestrzeni ludzkosci widac co oni innym uczynili i co czynia nadal.
Oto ten material – ktory jest dostepny na Internecie – ponizej
/—–/
ANTYSEMITYZM
W roku 1879 hamburski anarchista Wilhelm Marr założył Ligę Antysemicką, wprowadzając do słownika politycznego termin “antysemityzm” . Choć brzmi to niemal jak paradoks, to miał on żydowskiego ojca Heinricha Marra, który był znanym artystą w Hamburgu. Warto jednak zauważyć, że termin “antysemityzm” w warunkach drugiej połowy XIX wieku (zgodnie z teorią o tzw. “rasach niższych”) wymierzony był przeciw wszystkim Semitom : tj. Arabom, Żydom, Aramejczykom, Chaldejczykom, Asyryjczykom, Etiopczykom itp. Obecnie zatracił swój pierwotny sens i został przywłaszczony przez niektóre środowiska żydowskie jako określenie jakiejkolwiek krytyki czy postawy skierowanej przeciwko nim
+ + +
Poniżej przedstawiono fragment hasła „Antysemityzm” Encyklopedia Białych Plam, tom I
Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne / www.pwe.pl / , Radom 2000
Jerzy Robert Nowak
ANTYSEMITYZM – potocznie: antyżydowski rasizm lub szowinizm. Antysemityzm jest jednym z najbardziej nadużywanych i zakłamywanych pojęć w ostatnich czasach; nieprecyzyjne jest samo stosowanie terminu „antysemityzmu” (wprowadzonego 1879 przez W. Marra) wyłącznie w odniesieniu do Żydów, ponieważ ogromną część Semitów stanowią narody arabskie; w codziennej praktyce bardzo często zniekształca się pojecie antysemityzmu odnoszące się do antyżydowskiego rasizmu, przenosząc je na rzeczy z nim nieporównywalne; terminu tego nadużywa się dla dyskwalifikowania każdej osoby w jakikolwiek sposób krytykującej konkretne zachowanie osób pochodzenia żydowskiego lub polemizującej z nimi, a także w odniesieniu do krytyki zachowań Żydów w historii, krytyki cech ich charakteru narodowego, antychrześcijańskich sformułowań Talmudu czy fanatyzmu wyznaniowego we współczesnym Izraelu. Miano antysemity można zyskać za przypomnienie zachowania Judenratów i policji żydowskiej w czasie II wojny światowej, sprzeciwianie się monopolizowaniu przez Żydów martyrologii okresu wojny (holocaust), eks-ploatowaniu jej w celach komercyjnych (shoah-business) lub za protest przeciwko usunięciu krzyża upamiętniającego śmierć katolików w obozie koncentracyjnym Aushwitz; dotyczy to również krytyki lobby żyd. w USA i krajach europejskich, konfliktów miedzy Żydami i nie-Żydami w sprawach gospodarczo-finansowych, starć partyjnych frakcji politycznych (np. „Puławian” i „Natolińczyków” w Polsce od 1956), krytyki utworów nieprzychylnych Polakom autorów żydowskich (np. powieści L. Urisa czy film Shtetl M.Marzyńskiego); zarzut antysemityzmu bardzo często odnosi się też do osób krytykujących polityków, twórców, publicystów czy biznesmenów, a nawet aferzystów pochodzenia żydowskiego; za antysemitę może być uznany zarówno ten, kto wyśmiewa żydowską wymowę (tzw. żydłaczenie), jak i ten, kto krytykuje przywłaszczanie przez autorów żydowskich wielkich postaci z innych narodów, przypomina zbrodnie żydowskich stalinowców w Rosji, Polsce i innych krajach; w spisie rzekomych przejawów antyżydowskiego rasizmu znajduje się krytyka zarówno pospiesznego sprzedania za bezcen gmachu „Pasty” Fundacji Nissenbaumów, jak i niehumanitarnego uboju zwierząt; w wydanym przez Żydowski Instytut Historyczny wyborze źródeł z dziejów Żydów w Polsce Ideologia antysemicka (1994) za przejaw antysemityzmu uznano krytykę złego stanu sanitarnego dzielnicy żydowskiej we Lwowie na łamach „Czasu” 1871; najczęściej oskarżenia o antysemityzm nie próbuje się nawet uzasadniać, rzucając je publicznie lub w charakterze pogłoski w kręgach towarzyskich na osobę reprezentującą odmienne poglądy polityczne; tworzy się w ten sposób typ antysemity z mianowania; jednym z najskrajniejszych zarzutów antysemityzmu „wsławił się” żydowski historyk S. Hirszhorn w Dziejach Żydów w Polsce (1921); za przejaw antysemityzmu uznał on samo używanie przez instytucje oświatowe i społeczne nazw akcentujących ich chrześcijańskość czy katolickość. Zarzuty antysemityzmu, najczęściej nieuzasadnione, kierowano w przeszłości przeciw wielu twórcom i politykom o bardzo różnych postawach i poglądach; znajdowali się wśród nich m.in,: Cyceron, Seneka, Strabon, Kwintylian, Horacy, Juwenalis, G. Chaucer, Erazm z Rotterdamu, W. Shakespeare, D. Defoe, D. Diderot, P.H. Kolbach, J. W, Goethe, G.W.F, Hegel, A, Schopenhauer, Napoleon Bonaparte, W.M, Thackeray, J.Cr. Herder, I. Kant, Ch. Dickens, A, Puszkin, R. Wagner, F. Liszt, N. Gogol, F. Dostojewski, A. Czechow, I. Turgieniew. L, Tołstoj, J. Proudhon, E. Degas, A. Renoir. K, Marks (jako Żyd-antysemita), E. Henan, H.G. Wells, G.B. Shaw. T. Dreiser, T.A. Edison, W. Disney, G.K. Chesterton, W. Lippman (jako Żyd-antysemita), M, Bułhakow, B. Pasternak, A. Sołźenicyn, T.S. Eliot, gen. O. Patton, Ch. de Gaulle, A. Gide, H. Arendt (jako Żydówka-antysemitka). A.J. Toynbee; spośród Polaków o antysemityzm oskarżano m.in, P.Włodkowica, J. Ostroroga, M. Reja, P. Skargę, S. Czarnieckiego, S. Konarskiego, H. Kołłątaja, S. Staszica, J.U. Niemcewicza, M, Mochnackiego, Z. Krasińskiego, A. Mickiewicza, J.L Kraszewskiego, B. Prusa, A, Świetochowskiego, W. Reymonta, S. Żeromskiego, R. Dmowskiego, J. Piłsudskiego, I. Paderawskiego. W. Sikorskiego, A. Słonimskiego (jako Żyda-antysemitę za uwagi o nadwrażliwości Żydów), J. Tuwima (jako Żyda-antysemitę za wiersze wyszydzające żydowskich bankierów), S. Roweckiego-Grota, T. Bora-Komorowskiego, W. Andersa, prymasa A. Hlonda, św. Maksymiliana Marię Kolbego, prymasa S. Wyszyńskiego, M. Dąbrowską, S. Kisielewskiego. prymasa J. Glempa. a nawet papieża Jana Pawła II.
Początki antysemityzmu bardzo często mylnie wiąże się z powstaniem chrześcijaństwa, aby uzasadnić współczesne ataki na Kościół: w rzeczywistości historia antysemityzmu sięga kilkuset lat przed powstaniem chrześcijaństwa; już za czasów faraona Memeptaha. który rozpoczął rządy w Egipcie ok. 1225 przed Chrystusem pojawił się najstarszy znany tekst antyżydowki; była to tzw. Stela Memeptaha. upamiętniająca jego zwycięstwo nad Żydami w 5 roku panowania; faraon triumfalnie obwieszczał w niej całkowite unicestwienie Izraela, który ”nie ma już więcej nasienia”; podobne antyżydowskie enuncjacje powtarzali później w starożytności liczni wrogowie Żydów od władców asyryjskich i babilońskich po wodzów helleńskich (Antioch) i rzymskich; zawarta w Starym Testamencie Księga Estery opisuje historię zapiekłego wroga Żydów Hamana, wezyra króla Persji Kserksesa I (V w. przed Chr.): Haman. który mógłby być uznany za prekursora zbrodniczego antysemityzmu namówił króla Kserksesa do wymordowania całego narodu żydowskiego łącznie z kobietami i dziećmi: według Księgi Estery zamiar ten został zniweczony dzięki skutecznemu przeciwdziałaniu dwojga Żydów; Mardocheusza i Estery: nie tylko doprowadzili do obalenia i śmierci Hamana. ale uzyskali od Kserksesa dla Żydów prawo do wymordowania wszystkich swoich wrogów: skończyło się to wielką rzezią dokonaną przez Hebrajczyków na znienawidzonych przez siebie członkach innych nacji – wg księgi Estery miało ich zginąć 75 tys. (twierdzenie to wydaje się dość mocno przesadzone); całkowite unicestwienie przez Żydów ich wrogów w Persji jest dotąd corocznie świętowane przez nich w ramach specjalnego święta Purim.
Silna nienawiść do Żydów cechowała starożytnych Greków; począwszy od II w. przed Chr. Grecy byli sprawcami najgłośniejszych pogromów Żydów w starożytności. m.in. w Jerozolimie w II w. przed Chr. (jego sprawcą byt jeden z wodzów Antiocha Wielkiego), w Aleksandrii 38 po Chr. i w żydowskiej dzielnicy Cezarei 66 po Chr.: u źródeł tych pogromów tkwiły głębokie konflikty narodowościowe, religijne i ekonomiczne, nierzadko nasilające się także z winy Żydów: wybitny XIX-wieczny historyk żydowski H. Graetz opisuje w Historii Żydów bardzo uciążliwą dla ludności greckiej działalność Żyda Józefa, przez 22 lata sprawującego w służbie Ptolomeuszy urząd głównego dzierżawcy podatków, czyli swego rodzaju wielkorządcy w krajach Syrii i Fenicji: „Józef stal się w istocie władcą całej Palestyny (,..) Z nadzwyczajną surowością egzekwował podatki. W Gazie i Scytopolis, których grecka ludność ośmieliła się stawić mu opór i obrzuciła go obelgami, kazał ściąć najprzedniejszych i najbogatszych obywateli i zabrać na rzecz króla ich wielkie majątki. (…) tak dalece nie szczędził przedstawiających siłę płatniczą republik, że w obecności króla uczynił ktoś złośliwą uwagę: „Józef zdarł z całej Syrii mięso i same z niej kości zostawił” (…) Dzięki niezmiernym bogactwom, które Józef zebrał na dzierżawie podatków, spadł na Judeę prawdziwy deszcz złoty. Wydobył naród z ubóstwa i nędzy i zlał nań dostatek. Dla ściągania daniny potrzebował zaufanych poborców i wybierał ich oczywiście najczęściej spośród własnego narodu. Ci urzędnicy bogacili się przyrodzoną rzeczy koleją.” Zdaniem współczesnego autora Historii Żydów P.Johnsona w nasileniu się niechęci Greków do Żydów dużą rolę odegrało ustanowienie żydowskiego królestwa Hasmonejskiego (Machabeuszy) i jego „religijny ucisk greckich – pogańskich miast”; już w 131 przed Chr. doradcy władcy seleucyjskiego Antiocha Sidelesa radzili mu aby zniszczyć Jerozolimę i całkowicie unicestwić lud żydowski; uzasadniali to tym że „jest to jedyny lud na ziemi. który odmawia wejścia w stosunki z resztą ludności”. Wśród przyczyn nasilania się nastrojów antyżydowskich w starożytności wyraźnie dominowała niechęć do opartych na religijnych uzasadnieniach dążeń Żydów do izolowania się od otaczających ich narodów; wg Księgi Estery już w V w. przed Chr., wezyr króla Kserksesa Haman wskazywał królowi Persów: „Wśród ludów wszystkich prowincji twojego królestwa żyje pewien lud w odosobnieniu od innych ludów. Prawa jego są zupełnie inne niż u wszystkich ludów”: w uzyskanym przez Hamana dekrecie Kserksesa przeciwko Żydom znalazły się stwierdzenia: „Pośród wszystkich plemion świata żyje zmieszany z nimi pewien nieprzyjazny innym lud, z powodu swych praw wrogi wszystkim innym narodom (…) przekonaliśmy się, ze jedynie ten naród pozostaje w niezgodzie z całym rodzajem ludzkim, że Żyje w odosobnieniu na skutek stosowania dziwacznych obyczajów”. Skrajny separatyzm Żydów w stosunku do innych narodów wynikał z samej idei narodu żydowskiego jako wybranego przez Boga: idea ta pomagała w integrowaniu Żydów w czasach obcych podbojów i rozproszenia po świecie, w tzw. Diasporze (golus); jeden z najwybitniejszych satyryków rzymskich Juwenalis. pisał o Żydach już w I wieku przed Chr. „Syn przesądnych czcicieli sabatu kłania się tylko niebu i obłokom. Za przykładem dawnych ojców brzydzi się ludzi (…). Nie wskazałby on drogi zbłąkanemu wędrowcowi obcej sekty ani źródła spragnionemu cudzoziemcowi”; kierowane przeciw Żydom oskarżenia o ksenofobię, pogardę dla innych narodów jako gorszych łączono ze strachem przed siłą Żydów jako zgodnie działających, przedsiębiorczych i niebezpiecznych konkurentów handlowych grecki geograf Strabon, autor pierwszej w dziejach geografii powszechnej Świata, pisał w I w. przed Chr.: „Żydzi przeniknęli do wszystkich miast na całej powierzchni ziemi, nie znaleźć miejsca, gdzie by nie zagnieździli się i nie starali zapanować. Ściśle zjednoczeni, fanatyczni (…) groźni współzawodnicy kupców całego świata, sieją po całej ziemi postrach swych zimnych, wyrachowanych namiętności i wzbudzają ogólna nienawiść”; słynny rzymski historyk Tacyt oskarża Żydów o nienawistną wrogość wobec wszystkiego, co nie jest żydowskie (adversus omnes hostile odium); retor i pedagog Kwintylian określa Żydów jako „naród szkodliwy dla innych”. Szczególnym zarzewiem konfliktów we wszystkich krajach, w których Żydzi się osiedlali, stawał się ich monoteizm i gwałtowne negowanie istnienia wszelkich pogańskich bóstw; z powodu monoteizmu Pliniusz Starszy piętnował Żydów jako gens contumelia numinun insignis - naród odznaczający się pogardą dla bogów; Józef Flawiusz stwierdzał zaś: „Są winni tego, że nie czczą tych bogów jak inne narody”. Wrogość do Żydów potęgowały stosowane przez nich bardzo rygorystyczne przepisy i tabu zwłaszcza prawa dotyczące diety i czystości, połączone z traktowaniem nie-Żydów jako rytualnie nieczystych: za najbardziej odpychającą praktykę uznano zabieg obrzezania, które cały świat grecko-rzymski traktował jako przejaw barbarzyństwa; zakaz spożywania wieprzowiny przez Żydów, uniemożliwiający im ucztowanie z poganami. przyjmowano zaś jako dowód aspołecznego charakteru Żydów: starożytnych Greków i Rzymian szokował nawet żydowski zwyczaj świętowania szabasu jako dnia całkowitej bezczynności; historyk Swetoniuszkomentował „Spędzać co siódmy dzień bezczynnie, to tracić siódmą część życia”: zajadły wróg Żydów Apion wywodzi etymologię słowa szabas od egipskiegoSabbatosis tj. „ból w pachwinie” i przekonywał, że Hebrajczycy w czasie ich ucieczki z Egiptu pod wodzą Mojżesza po 6 dniach marszu zostali dotknięci tak ciężkimi wrzodami w pachwinie, że byli zmuszeni do odpoczynku dnia siódmego; szczególną niechęć budził żydowski zakaz małżeństw z nie-Żydami; traktowany jako przejaw antyhumanitaryzmu, wręcz mizantropii. Wzrostowi antyżydowskich fobii w starożytności sprzyjała skrajna bezwzględność okazywana przez Żydów w czasie wojen z sąsiadami i okrucieństwo wobec podbijanych ludów (np, Kananejczyków): w Biblii odnotowano, iż po zdobyciu Jerycha Żydzi „na mocy klątwy przeznaczyli na zabicie ostrzem miecza wszystko co było w mieście, mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły”; także po zdobyciu Chasoru stolicy pn. Kanaanu. „ostrzem miecza pobili wszystko co żywe (obłożywszy klątwą). Nic pozostawiono żywej duszy, a Chasor spalono”; będąc hardo wojowniczym narodem, Żydzi stawiali zaciekły opór licznym najeźdźcom, szczególnie wsławiając się kolejnymi powstaniami przeciwko Rzymowi, najpotężniejszemu państwu starożytności: okazywali w tych walkach skrajny upór i fanatyzm religijno-narodowy: ok. 115 po Chr. Żydzi dokonali „okrutnej masakry 220 000 Greków na Cyrenajce i 240 000 Greków na Cyprze i olbrzymiej liczby ludności w Egipcie” (F. Gibbon. Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego), po rozbiciu powstania żydowskiego, wydano prawo zakazujące Żydom po wieczne czasy wstępu na Cypr, nawet gdyby wylądowali jako rozbitkowie: znienawidzeni przez Rzymian i Greków, po stłumieniu kolejnego powstania Bar Kociłby (135 po Chr,) Żydzi zostali zdziesiątkowani i rozproszeni po różnych częściach Imperium Rzymskiego. Już wcześniej rozproszenie wielkiej części Żydów (diaspora) stało się źródłem szczególnego nasilenia konfliktów na tle gospodarczo-handlowym, z przedstawicielami innych narodów, zwłaszcza Greków, którzy stanowili dużą część ówczesnych bogaczy i kupców; do szczególnie gwałtownych napięć grecko-żydowskich dochodziło w Aleksandrii gdzie mieszkała bardzo liczna społeczność żydowska; po kolejnych starciach w Aleksandrii cesarz Klaudiusz wezwał Żydów do bardziej tolerancyjnego odnoszenia się do religii innych ludów; w specjalnym edykcie dla Aleksandrii zagroził tamtejszej gminie żydowskiej, że jeśli okażą się nietolerancyjni, będzie ich traktował jak ludzi roznoszących „po całym świecie powszechną zarazę”.
Często jednostronnie eksponuje się wyolbrzymione przejawy niechęci chrześcijan do Żydów w przeszłości, przemilcza zaś fakty świadczące o długiej historii nienawiści bardzo dużej części Żydów do chrześcijan: do najczęściej powielanych fałszów należy łączenie początków antysemityzmu z powstaniem chrześcijaństwa; skrajnym tego przejawem jest oskarżanie o antysemityzm pierwszych apostołów, choć prawie wszyscy oni byli akurat Żydami; prawdą jest, że konflikty między chrześcijanami a wyznawcami judaizmu zaczęły się już u zarania chrześcijaństwa, jednak faktycznymi ich sprawcami byli fanatycy judaizmu, obawiający się siły nowej religii; izraelski profesor I. Shahak pisał w Żydowskich dziejach i religii. iż: „W rzeczywistości (…) wrogość wobec chrześcijan datuje się z czasów, kiedy ci ostatni byli jeszcze słabi i sami cierpieli prześladowania (w tym prześladowania z rąk Żydów)”; wyznawcy judaizmu prześladowali już apostołów;jeden z siedmiu pierwszych diakonów – św. Szczepan został ukamieniowany z wyroku żydowskiego Sanhedrynu; wśród chrześcijan utrwaliło się nawet przekonanie o poparciu więk-szości Żydów dla kolejnych prześladowań chrześcijan przez cesarzy rzymskich; E.H. Flannery pisał w The Anguish of the Jews, że:„Prześladowanie Chrześcijan za Nerona było bez wątpienia spowodowane przez żydowskie donosy (…). Przypuszczalnymi ich sprawcami byli Poppea, żona Nerona, żydowska prozelitka i jej otoczenie”; apologeta chrześcijaństwa z przełomu II/III w. Tertulian wyrzucał Żydom, że podżegają do prześladowań chrześcijan (synagogas Judeorum fontes persecutionem); natomiast Orygenes w swym Contra Celsum napiętnował żydowskie obelgi przeciwko Jezusowi Chrystusowi. Pod koniec I w. powstała pełna wrogości do chrześcijan Modlitwa przeciw heretykom, stanowiąca część codziennych nabożeństw żydowskich; nasilanie się sporów chrześcijańsko-żydowskich w I-III w. miało miejsce w warunkach wyraźnego uprzywilejowania wyznawców judaizmu przez rzymskie władze: judaizm był religią uznawaną w imperium rzymskim w tym samym czasie, gdy chrześcijan poddawano krwawym prześladowaniom; znamienna pod tym względem była postawa ostatniego wielkiego prześladowcy chrześcijan - cesarza Dioklecjana: jak pisze Graetz: „Dioklecjan okazał się dla Żydów nader przychylnym, tym przychylniejszym może, im hardziej nienawidził chrześcijan”; szczególną przychylnością wobec Żydów odznaczał się również cesarz Julian Apostata znany z prób osłabienia i wykorzenienia chrześcijaństwa: Graetz pisze o Apostacie: „w faworach jakie zlewał na Żydów grała niewątpliwie pewną rolę chęć dokuczenia chrześcijanom”.
Wbrew niektórym filosemickim uogólnieniom postępowanie Żydów nieraz nacechowane było mściwością i okrucieństwem: po początkowym okresie współdziałania z Mahometem Żydzi zaczęli go konsekwentnie zwalczać, uciekając się do prób zabójstwa od próby strącenia go z tarasu po próbę otrucia przez Żydówkę Zajnabę; władca małego żydowskiego państwa w Arabii Jussuf Dhu Novas (520-530) wsławił się „okrutną rozprawą ze swymi wasalami chrześcijańskimi”: wg Graetza Dhu Novas .”obległ zamieszkane przez chrześcijan miasto Nadżaran i dobywszy je wywarł swój gniew na mieszkańcach: stugębna fama rozgłosiła po świecie wypadki nadżarańskie, przesadzając liczbę ich ofiar i przeistaczając ukaranie buntowników w prześladowanie chrześcijan przez króla żydowskiego, w pełną łez i krwi martyrologię”; wymordowanie chrześcijańskich mieszkańców Nadżaranu przez Dhu Nowasa sprowokowało przeciwko niemu odwet chrześcijańskiego władcy Etiopii Elesbaa; Etiopowie rozbili państwo żydowsko-himjaryckie i jak pisze Graetz: „Najbardziej pastwili się nad Żydami, których tysiące poległy w ekspiacji za męczenników nadżarańskich”; te początki wielowiekowych wzajemnych uprzedzeń między Żydami a chrześcijanami zostały niemal całkowicie zapomniane. W umacnianiu wrogości do Żydów niemałą rolę odegrały zarzuty poddające w wątpliwość ich lojalność wobec państw chrześcijańskich, w których mieszkali: niejednokrotnie zarzucano im wiarołomstwo i spiskowa-nie z ościennymi wrogami tych państw; w Bizancjum powszechnie oskarżano Żydów o sprzyjanie najeźdźczej armii perskiej, która z ich pomocą zdobyła w 614 r. Jerozolimę (wymordowano przy tym ok. 90 tys. chrześcijan) : S.Runciman pisał w Dziejach wypraw krzyżowych o okolicznościach, w jakich padła Jerozolima: „Patriarcha Jerozolimy Zachariasz gotów był zrezygnować z obrony miasta, aby uniknąć rozlewu jednakże ludność chrześcijańska nie chciała tak łatwo oddać się w ręce najeźdźców, W dniu 5 maja 614 r. przy pomocy Żydów zamieszkałych w obrębie murów obronnych. Persowie wdarli się do miasta. Poszło do wydarzeń mrożących krew w żyłach. Wśród płonących kościołów i domostw wymordowano wszystkich chrześcijan, część z nich zginęła z rąk żołdactwa perskiego, a jeszcze więcej zabili Żydzi”. Graetz przyznaje w swej Historii Żydów: „Wieść o słabości oręża chrześcijańskiego i o zwycięskim pochodzie armii perskiej natchnęła Żydów palestyńskich wielką odwaga (…) Dzielna ludność żydowska Tyberiady, Nazaretu i innych miast galilejskich stanęła niezwłocznie pod chorągwiami perskiemi. Zastęp ten dyszący zemstą, nie oszczędził z pewnością chrześcijan i ich kościoła w Tyberiadzie (…) Rzecz to całkiem możliwa, że Żydzi srożyli się bezwzględnie nad świętościami chrześcijańskimi (…) Pospołu z Persami uwijali się po Palestynie burząc kościoły i klasztory”. W 629 r. po odzyskaniu Judei przez Bizancjum doszło z kolei do zemsty chrześcijan na Żydach którzy stali się ofiarami wielkiej masakry w Jerozolimie; w latach 635-639 Bizantyjczycy utracili Palestynę, łącznie z Jerozolimą, na rzecz muzułmańskich Arabów; w czasie zdobywania Palestyny Arabowie korzystali z czynnej pomocy Żydów, służących im za przewodników (wg S. Runcimana). Powszechnie oskarżano Żydów o zdradzieckie postępowanie wobec chrześcijan w Hiszpanii: 694 wzięli oni udział w nieudanym spisku, zmierzającym do obalenia chrześcijańskiego państwa Wizygotów przez muzułmanów z Afryki; kilkanaście lat później Żydzi hiszpańscy gremialnie poparli muzułmańskich najeźdźców na Półwysep Iberyjski; Graetz pisze, że zwycięzcy Arabowie byli wszędzie popierani przez Żydów, którzy m.in. otworzyli im bramy do stolicy kraju Toledo w czasie gdy chrześcijanie błagali w kościele świętych o obronę kraju i wiary”; zwycięzcy właśnie Żydom powierzali zadanie strzeżenia zdobytych miast W XII w. z kolei oskarżano Żydów bizant. o wspieranie najeźdźczych armii Turków seldżuckich: w XV w. ostateczny podbój Konstantynopola przez Turków miał nastąpić dzięki wdarciu się ich do miasta przez dzielnicę żyd. przy aktywnym wsparciu Jej mieszkańców (S.J. Shaw, The Jews of the Ottoman Empire and the Turkish Republic. New York 1991). Znaczącym źródłem zatargów między Żydami a chrześcijanami stały się spory wynikłe na tle gospodarczo-finansowym: sprzyjało temu wyspecjalizowanie się Żydów w lichwie, czyli pożyczaniu pieniędzy na procent w sytuacji, gdy prawo kanoniczne zakazało tego chrześcijanom (od 1179 wszyscy trudniący się lichwą narażeni byli na ekskomunikę): Żydom natomiast ich prawa nie zabraniały pożyczać na procent między sobą, ale pozwalały pożyczać obcym: np. żyd. Księga Powtórzonego Prawa głosi: „Od obcego możesz się domagać, ale od brata nie będziesz żądał odsetek”; Johnson w Historii Żydów wskazuje, że nacjonalistycznie nastawieni Żydzi (np. rabin Akiwa) wyraźnie popierali zróżnicowanie między Żydami a nie-Żydami i stosowanie bez ograniczeń lichwy wobec gojów: XIV-wieczny Żyd francuski Lewi ben Gerszom głosił wprost, że słusznym było obciążanie gojów odsetkami, „ponieważ nie powinno się przyczyniać do zarobku bałwochwalcy … a wyrządzać mu tak wiele szkody, jak to możliwe bez naruszenia sprawiedliwości”; zmonopolizowanie lichwy przez Żydów było źródłem konfliktów z chrześcijanami głownie na skutek pobierania nadmiernie wysokich procentów: Graetz pisze: „Aby zgromadzić duże kapitały zmuszeni byli Żydzi pożyczać na lichwiarskie procenty, a nawet oszukiwać. Ściągali tym na siebie nienawiść ludności i nowe prześladowania”. 1290 doszło na tym tle do wypędzenia Żydów z Anglii: „Żydzi byli gąbkami króla. Wysysali pieniądze z jego poddanych, udzielając lichwiarskich pożyczek. a przed wściekłością dłużników broniło jedynie potężne ramię króla, który z kolei ciągnął, ile chciał z ich stale narastających bogactw. (…) Ale ilekroć król cofał swe osłaniające ramię, od razu straszliwe pogromy kładły kres Żydom i ich zdradliwym pergaminom. Za panowania Edwarda I ten niefortunny układ stosunków w okrutny sposób dobiegł końca. (…) Wygna-nie Żydów sławiono jako poświęcenie ze strony króla” (G. Macaulay Trevelyan, Historia Anglii). Niemałą rolę w podsycaniu antyżydowskich nastrojów we wczesnym średniowieczu odegrał bardzo wydatny udział Żydów w handlu chrześcijanskimi niewolnikami: żyd historyk H. Nussbaum pisał: „Pośrednikami zaś tego oburzającego – w swoim czasie wszakże naturą warunków społecznych usprawiedliwionego handlu (niewolnikami) byli Żydzi mający rozległe stosunki”: ściągało to na nich niejednokrotnie potępienie ze strony czołowych postaci Kościoła, w tym m.in. papieża Grzegorza I Wielkiego, skądinąd znanego jako obrońca Żydów przed prześladowaniami, próbami nawracania ich siłą itp.; Grzegorz I uznał handlowanie przez Żydów niewolnikami chrześcijanskimi za jedyne przestępstwo Żydów, które powinno być zwalczane z całą siłą: sprawa ta stawała się niejednokrotnie problemem sporów w różnych państwach chrześcijanskich wczesnego średniowiecza: już w 589 król Wizygotów w Hiszpanii Reccared zakazał Żydom nabywania niewolników chrześcijańskich, czym zyskał sobie gorącą pochwałę papieża Grzegorza I. Na początku VIII w. we Francji spór o chrześcijanskich niewolników stal się źródłem bardzo ostrego konfliktu miedzy Kościołem a Żydami: niewolnica żydowskiego właściciela z Lyonu zbiegła z domu swego pana i przyjęła chrzest z rąk biskupa lyońskiego Agobarda. cieszącego się wielkim autorytetem i później zaliczonego przez Kościół w poczet świętych: żydowski mistrz Eberard zagroził biskupowi, że jeśli nie odda on natychmiast zbiegłej niewolnicy, to zostanie do tego zmuszony karami; rozgorzał zacięty spór, który skończył się złożeniem biskupa Agobarda z urzędu mimo, że jego argumentacja była nie do podważenia z punktu widzenia ówczesnych praw kanonicznych: cesarz Ludwik Pobożny jednak bezwarunkowo stanął w sporze po stronie Żydów. Podobnym niepowodzeniem skończyło się wystąpienie biskupa praskiego św. Wojciecha przeciwko handlowaniu przez Żydów niewolnikami chrześcijańskimi: w tym czasie – wg H. Graetza - Żydzi handlowali przeważnie niewolnikami pochodzenia słowiańskiego, których wywozili na zachód Europy, zwłaszcza do Hiszpanii: oburzenie św. Wojciecha wywoływał fakt, że w Czechach „lud o twardym karku a folgujący namiętnościom” sprzedawał Żydom niewolników bez względu na chrzest: próba ukrócenia handlu chrześcijańskimi niewolnikami przez św. Wojciecha zakończyła się jednak fiaskiem, gdyż – jak pisano w jednej ze średniowiecznych kronik: „Przeklęte złoto handlarzy taką moc posiadło, iż świątobliwy mąż [św. Wojciech - .I.R.N.] musiał swe biskupstwo porzucić. między innymi z powodu braku pieniędzy na wykupienie niewolników-chrześcijan, ile ich był zakupił jeden kupiec żydowski” (cyt. za: I. Schiper. Dzieje handlu żydowskiego na ziemiach polskich).
W ostatnich dziesięcioleciach skrajne rozmiary przybrała upowszechniana przez wielu żydowskich i filosemickich historyków i publicystów teoria o trwających od wielu stuleci prześladowaniach Żydów, którzy jakoby wciąż padali ofiarami rozjuszonego rasistowskiego i religijnego antysemityzmu: podstawą tej teorii stalą się upowszechniana w początkach państwa Izrael dość szczególna, cierpiętnicza wizja historii Żydów; po 1948, głównie pod wpływem premiera Ben Guriona, ukazywano całą dotychczasową historię narodu żydowskiego jako nieprzerwaną falę prześladowań ze strony pogan, chrześcijan i muzułmanów: w imię utylitarnych celów politycznych nowego państwa izraelskiego starano się dowieść, że życie Żydów w diasporze jest niemożliwe do zniesienia ze względu na ciągłe okrutne prześladowania ze strony innych narodów: twierdzenia te stanowiły trzon odrębnej żydowskiej martyrologicznej szkoły historiozoficznej, zwaną łzawą (ang. Lachrymose), która głosiła jakoby jedynym w dziejach okresem wolnym od pogardy i prześladowań były czasy posiadania własnej państwowości (w starożytności do czasów opanowania Judei przez Rzym i współcześnie po utworzeniu Izraela): teoria ta była w całkowitej sprzeczności z rzeczywistym obrazem dziejów Żydów, np. w Polsce, przez stulecia nazywanej „rajem dla Żydów”: zwolennicy łzawej historiografii żydowskiej skrajnie deformowali również dzieje Żydów w Hiszpanii, przedstawiając je wyłącznie jako czas nieprzerwanych prześladowań aż do ostatecznego wypędzenia: zacierali prawdę o „złotych wiekach” Żydów w Hiszpanii, czasach gdy świetnie prosperowali oni pod rządami niektórych chrześcijańskich królów aragońskich i kastylijskich. Nieprawdziwe jest również uogólnianie całej historii Żydów w innych chrześcijańskich krajach Europy Zach. jako ciągu prześladowań i terroru, pokazywanie Żydów jako bezbronnych ofiar, zdanych na łaskę i niełaskę otoczenia; rzetelni historycy od dawna poddawali krytyce tego typu uogólnienia; trudno byłoby bowiem uznać, że los Żydów w VII-X w. był gorszy od losu niewolników chrześcijańskich i pogańskich, którymi handlowali; zwraca się uwagę również i na to, że los Żydów w średniowieczu był bez porównania lepszy od sytuacji chłopów pańszczyźnianych; I. Shahak pisał, że „najbiedniejszy nawet żydowski rzemieślnik, ekonom czy skromny pisarczyk byli w znacznie korzystniejszej sytuacji niż chłop pańszczyźniany”: wg rabina S. Rappaporta: „Niektórzy żydowscy historycy współcześni posuwają się nawet do deklarowania, że w okresie od dziewiątego do dwunastego stulecia Żydom żyło się lepiej niż ich chrześcijańskim sąsiadom” (S. Rappaport. Jew and Gentile: The Philo-Semitic Aspect); zdaniem żyd. naukowca prof. I.A. Argusa z Yeshiva University w Nowym Jorku do końca XlI w. Żydzi cieszyli się wręcz uprzywilejowanym statusem w Europie Zachodniej. Dopiero pod koniec Xl w. pojawiły się pierwsze zagrożenia dla Żydów wraz atakami na nich ze strony pospólstwa towarzyszącego krzyżowcom w pierwszej wyprawie krzyżowej (1096); w kilku krajach doszło wówczas do masakr Żydów, zwłaszcza w Niemczech i Czechach; inspiracją do ataków na Żydów stawały się opowieści ukazujące ich jako „zdradliwych pomocników” muzułmanów; niektórym prowodyrom ataków na Żydów, chcącym ich po prostu obrabować, łatwo było przekonać pospólstwo, że nie warto iść daleko na walkę z muzułmanami, jeśli tuż obok są inni niewierni – Żydzi: faktem jest, że w antyżydowskich masakrach i plądrowaniach brały głównie udział męty społeczne i żepałace biskupie okazywały się najlepszym schronieniem dla ściganych Żydów. Jak pisał F. de Fontette w Historii antysemityzmu: „Wypada zauważyć, że prawie wszędzie hrabiowie i biskupi starali się bronić Żydów”; w czasie drugiej wyprawy krzyżowej, gdy znów doszło do masakr Żydów, w ich obronie wystąpił najbardziej podziwiany i wpływowy chrześcijanin XII w. św. Bernard z Clairvaux: w licznych wystąpieniach piętnował on wszelkie próby atakowania Żydów, głosząc, że są one w jaskrawej sprzeczności z Pismem św. i obciążone grzechem śmiertelnym”: hebrajski kronikarz drugiej krucjaty Efraim z Bonn nazwał go wprost „zbawcą Żydów”; nie przeszkadza to jednak niektórym wrogim chrześcijaństwu autorom żydowskim przedstawiać działania rozpasanego motłochu jako wyraz cechującej chrześcijaństwo nieubłaganej nienawiści do Żydów; przemilczane są przy tym takie fakty, jak to że sami biskupi niejednokrotnie bezwzględnie tłumili antyżydowskie wystąpienia pospólstwa w czasie wypraw krzyżowych: jak pisze Johnson w Historii Żydów. „Biskup Speyer szybko stłumił rozruchy, używając siły i wieszając przywódców (…) To samo uczynił arcybiskup Kolonii. W Moguncji jednak sam arcybiskup musiał uciekać. by ratować życie”; niekiedy dochodzi do skrajnych deformacji zwielokrotniających liczbę żydowskich ofiar napaści pospólstwa w czasie wypraw krzyżowych, np. w wydanej w 1986 r. broszurze Unii Ameryk. Kongregacji Hebrajskich znalazła się informacja, iż krzyżowcy zabili rzekomo aż 1 mln Żydów; z oburzeniem napiętnował to fałszerstwo amerykański rabin M. Saperstein. pisząc, że: „W rzeczywistości z rąk plebsu rabującego pod hasłami krucjaty zginęło dokładnie 200 razy mniej Żydów – 5 tysięcy osób” (M. Saperstein: Moments of Crisis in Jewish-Christian Relations. London 1989). W czasie pierwszych wypraw krzyżowych istniały już przyczyny wpływające na nasilanie się antyżydowskich fobii: zawiść o bogactwo znajdujące się w rękach Żydów, niechęć do żydowskich lichwiarzy, wrogość wobec izolujących się obcych, religijne uprzedzenia do narodu, który odrzucił Chrystusa i doprowadził do jego ukrzyżowania; w świadomości przeciętnych chrześcijan przez całe stulecia dominowała wizja Żydów jako narodu Judasza i faryzeuszy popierających skazanie Jezusa na śmierć, przesłaniająca obraz Żydów jako narodu Jezusa i pierwszych apostołów; W 1144 r. w Norwich w Anglii pojawiło się po raz pierwszy fałszywe oskarżenie Żydów o mord rytualny (kilkaset lat wcześniej podobne oskarżenia wysuwano wobec chrześcijan w Persji): znajdowało ono posłuch u ciemnego pospólstwa, stając się powodem do wystąpień antyżydowskich w różnych krajach Europy Zachodniej; oskarżeń o mord rytualny nie zdołały całkowicie wyeliminować nawet kolejne potępienia ich przez papieży Innocentego IV i Grzegorza X. W średniowieczu nie brakowało różnych form urzędowych upokorzeń Żydów; pierwszy zainicjował je kalif abbasydzki Harun al Raszid. nakładając w roku 807 na Żydów obowiązek noszenia żółtej odznaki na ubra-niach; sobór laterański IV nakazał nosić Żydom (1215) krążek, kawałek żółtego płótna; wg autora Historii antysemityzmu F. de Fontette krążek ten nie był początkowo oznaką hańby i stosowano go z dużą „elastycznością”; skrajnym przejawem dyskryminacji było zarządzenie islamskiego szacha Persji XVI w. postanawiające, że Żydzi nie mogą chodzić bez dużego kawałka drewna na plecach, co praktycznie skazywało ich na pozostanie w domu; wyrazem izolacji Żydów od otoczenia były różnorodne getta; trwa dyskusja nad tym czy były to getta pożądane, czy wymuszone: prawdopodobnie wcześniejsze były getta wymuszone na Żydach, ale pisze Johnson: „we wczesnośredniowiecznej Europie często Żydzi wymagali segregacji i wysokich murów jako warunku osiedlenia się w mieście”. Niechęć do Żydów i obawy przed ich oddziaływaniem na chrześcijan wpływały na różne godzące w Żydów restrykcje prawodawstwa kościelne; sobór w Nicei (325) nakazywał, by „nikt z nimi nie wchodził w żadne stosunki ani dla zysku, ani z powodu jedzenia czy picia”; III synod w Toledo zakazał Żydom posiadania niewolników chrześcijańskich, piastowania urzędów (które dawałyby im możliwość karania chrześcijan) i małżeństw Żydów z nie-Żydami; IV synod w Toledo rzucił klątwę na osoby udzielające Żydom protekcji: sobór w Konstantynopolu (692) zakazał korzystania z usług Żydów-lekarzy: sobór laterański III (1179) zabronił Żydom trzymania chrześcijańskich poddanych, służby i rzemieślników; sobór laterański IV zakazał Żydom piastowania stanowisk w administracji państw, i w służbie publicznej; te i im podobne godzące w Żydów postanowienia restrykcyjne najczęściej w niewielkim stopniu były przestrzegane w praktyce, nawet przez rozlicznych papieży, którzy np. bardzo chętnie korzystali z usług Żydów-lekarzy; bez porównania skuteczniejsze były zalecenia Talmudu nakazujące Żydom maksymalne ograniczenie stosunków z chrześcijanami, o czym jednak na ogół nic nie piszą autorzy książek o antysemityźmie, tacy jak F. de Fontette. Pisząc o przejawach antyżydowskich uprzedzeń w historii chrześcijańskiej Europy, nie można równocześnie zapominać o sile panujących wśród Żydów uprzedzeń do chrześcijan; co najgorsze, wyrażały się one już w różnych fanatycznie antychrześcijańskich zapisach Talmudu, traktowanego przez Żydów jako podstawę wykładni judaizmu; izraelski naukowiec, prof. I. Shahak (Żydowskie dzieje i religia) przytoczył liczne przykłady zaleceń Talmudu. służących wpajaniu pogardy i nienawiści do nie-Żydów czyli gojów; przewidywały one m.in. że „każdy pobożny Żyd, przechodząc obok nieżydowskiego cmentarza. musi wypowiedzieć przekleństwo pod adresem spoczywających tam gojów, a przechodząc obok cmentarza żydowskiego, ma obowiązek chwalić Boga. To samo odnosi się do żywych; pobożny Żyd. widząc duże zgromadzenie Żydów, musi pochwalić Boga, mijając zaś zgromadzenie gojów, powinien wypowiedzieć pod ich adresem przekleństwo. Zabudowania nie są z tego wyłączone: Talmud nakazuje, by Żyd przechodząc obok osiedla zamieszkanego przez gojów, prosił Boga o zniszczenie go, jeśli zaś zabudowania są w ruinie, powinien dziękować Bogu za zemstę (…) Nakaz ten został »wzbogacony« przez nowy zwyczaj; mianowicie przechodząc obok kościoła czy krzyża Żyd ma zwyczaj spluwać (zwykle trzy razy), co jest »udoskonaleniem« innej obowiązkowej reguły (…) Zwyczaj ten stał się w dziejach europejskiego żydostwa przyczyną wielu incydentów. Jeden z najgłośniejszych, którego skutki są wciąż widoczne, miał miejsce w czternastowiecznej Pradze. Czeski król Karol IV (który był także cesarzem rzymskim) polecił wmurowanie wspaniałego krucyfiksu pośrodku wybudowanego za jego czasów u istniejącego do dzisiaj mostu kamiennego. Pewnego razu doniesiono mu, że prascy Żydzi mają zwyczaj spluwać ilekroć przechodzą obok krucyfiksu. Jako osławiony obrońca Żydów nie wszczął przeciwko nim prześladowań, lecz nakazał gminie żydowskiej pokryć koszty wyrycia na krzyżu złotymi literami hebrajskimi słowa Adonai (Pan): słowo to jest jednym z siedmiu najświętszych imion Boga i w jego pobliżu nie wolno okazywać najmniejszych nawet oznak braku szacunku. Spluwanie ustało.” W Talmudzie było wiele agresywnych sformułowań wobec „nieczystych” gojów, np.: „każdy goj. który studiuje Talmud i każdy Żyd, który mu w tym pomaga, powinni umrzeć”. „Żyd musi i powinien krzywo-przysięgać. kiedy goje pytają go. czy nasze księgi zawierają cokolwiek przeciwko nim”, „Żydzi to ludzkie istoty, ale narody świata nie są istotami ludzkimi, lecz zwierzęcymi”, „jeżeli goj zabije goja lub Żyda. jest za to odpowiedzialny; ale jeżeli Żyd zabije goja nie jest odpowiedzialny”, „nie będziesz krzywdził twego bliźniego (Biblia), ale nie jest powiedziane: »nie będziesz krzywdził goja«”. „na dom goja patrzy się jak na za-grodę zwierząt” (cyt. za: ks. A. Zwoliński, Starsi bracia, Kraków 1994). W Talmudzie znajdowało się także wiele drastycznych ataków na chrześcijan nazywanych tam „bałwochwalcami, mordercami, gorszymi od zwierząt”: dusze chrześcijan nazywano „złymi i nieczystymi”, a zwłoki „padliną”: nie brakowało również bardzo plugawych treści uwłaczających Jezusowi i Matce Boskiej. Swego rodzaju symbolem siły fanatycznych uprzedzeń rel. wśród Żydów są zalecenia, które znajdują się u największego średniowiecznego żydowskiego filozofa Mojżesza Majmonidesa (1135-1204); jego Miszne Tora uważana jest za najstarszy kodeks prawa talmudycznego: w księdze tej roiło się od napastliwych ataków wymierzonych przeciw chrześcijaństwu i samemu Jezusowi; Majmonides zalecał Żydom, by nie ratowali w żadnym razie życia gojów (z wyjątkiem sytuacji grożących wybuchem wrogości wobec Żydów): „jeśli chodzi o gojów, z którymi nie jesteśmy w stanie wojny…. nie wolno powodować śmierci, lecz równocześnie zabronione jest ich ratowanie wówczas, gdy w jakiś sposób zagrożone jest ich życie… Jeśli dajmy na to. ujrzymy goja wpadającego do morza, nie powinniśmy go ratować, ponieważ zostało napisane: »Nie będziesz czyhał na życie bliźniego swego« – a przecież goj nie jest naszym bliźnim” (Shahak, Żydowskie dzieje i religia.) Majmonides przyjmował jako generalną zasadę to, że każdy poganin, który nie należy do ludu Izraela powinien być wypędzony, a nawet zabity; „Każdy poganin, który nie przestrzega przykazań Noego, powinien być, jeśli znajdzie się pod naszymi rządami, zabity.” (Zwoliński, Starsi bracia): równie bezwzględne były zalecenia Majmonidesa pod adresem niewiernych Żydów: nakazywał wprost ich eksterminację: „Obowiązkiem jest tępienie ich własnymi rękami”. Raz rozpoczęte napaści na Żydów, bezkarne rabunki i mordy stały się zachętą do kolejnych antyżydowskich wystąpień pospólstwa w wielu krajach Europy Zachodniej; do szczególnie okrutnych prześladowań Żydów wielokrotnie dochodziło w Niemczech: już w czasie pierwszej wyprawy krzyżowej (1096) doszło do krwawych masakr w Spirze, Trierze, Moguncji i Wormacji (zginęło ok. 1500 Żydów): ścigani przez motłoch Żydzi kolońscy masowo w akcie desperacji popełniali samobójstwa: „Wielu zadało sobie śmierć w jeziorach i bagnach. Przykład dał im pewien starzec uczony. Samuel Ben-Jechiel. Zarżnął pośrodku wód swego dzielnego, dorodnego syna. zmówiwszy uprzednio błogosławieństwo, które ofiara podchwyciła pobożnym „amen”, poczerń całe otoczenie zaintonowało »Słuchaj lzraelu« i rzuciło się w odmęty”.(Graetz): do kolejnych masakr Żydów w Niemczech doszło w czasie drugiej wyprawy krzyżowej (1146): inicjatorem rzezi stał się francuski mnich Rudolf, który podburzał pospólstwo do masakrowania Żydów okrzykami: Hep! Hep! (skrót odHierosolyma Est Perdita - Jerozolima jest zniszczona): okrzyki te stały się w przyszłości ulubionymi hasłami niemieckich antysemitów, zagrzewających do kolejnych pogromów; 1298 doszło do kolejnej fali prześladowań Żydów we Frankonii. Bawarii i Austrii: impulsem do masakr stało się oskarżenie, że znieważyli hostię w miasteczku Rottiingen we Frankonii: do następnej fali prześladowań doszło podczas wojen domowych za panowania Ludwika Bawarskiego; 1336-37 organizowała napaści na Żydów na wielkich połaciach Niemiec zorganizowana banda chłopstwa i pospólstwa miejskiego, która przezwała się „żydobójcamii” (Judendenschlager); „Nigdzie nie tępiono Żydów z taką systematycznością i pasją, jak w świętym państwie rzymsko-niemieckim” (Graetz); XIV-wieczny autor Closener ze Strasburga pisał: „Gotówka Żydów była ową trucizną, co ich zabijała”. Obcość i izolacja Żydów sprzyjały powstawaniu najskrajniejszych pogłosek na ich temat wśród niemieckiego pospólstwa, zwłaszcza w czasach różnych katastrof; np. w czasie wielkiej epidemii w Niemczech oskarżono Żydów o zatrucie studzien; 14 II 1349 tłum napadł na Żydów na Judengasse w Strasburgu i zapędził ich na cmentarz, gdzie spalono 2 tys. ludzi; tylko niewielka cząstka spośród nich uratowała życie, deklarując chęć przejścia na wiarę chrześcijańską; zagrabione skarby Żydów rozdzielono między niemieckich mieszczan: niedługo potem doszło do spalenia ponad 400 Żydów w Wormacji; potem przyszła kolej na masakry Żydów w Moguncji i Kolonii; były w Niemczech całe rodziny, które chlubiły się udziałem w paleniu Żydów i same „z dumą” nazywały się Judenbraterami (Judenbrater - Żydopiek).
cdn
- ANALITYK
- Posts: 174
- Joined: Fri May 30, 2008 5:31 pm
- Location: Kanada
by ANALITYK » Sun Jun 14, 2009 3:34 am
W Czechach (1096) Żydzi padli ofiarą pogromu głównie z rąk towarzyszącego krzyżowcom pospólstwa, które wlokło Żydów praskich do chrztu i zabijało opornych; obawiając się dalszych gwałtów, i nie czując ochrony ze strony księcia Wratysława II. Żydzi postanowili opuścić kraj wraz z całym swoim mieniem: uprzedzony o tym książę nakazał obsadzić żołnierzami ich domy: podskarbi księcia oświadczył żydowskiej starszyznie, że wszystko, co posiadają, należy do księcia. bo pochodzi z rabunku jego własności: ,.Ze skarbów jerozolimskich niceście do Czech nie przywieźli. Pokonani przez Wespazjana i za bezcen sprzedani, rozproszyliście się po świecie. Nagoście przyszli do kraju, nago zeń wynijdźcie”; czeskich Żydów ograbiono z całego mienia, zanim pozwolono im schronić się do Polski: czeski biskup kronikarz Kosmas odnotował, iż Żydom zabrano w Czechach więcej złota niż mieszkańcom Troi po upadku ich miasta. Za panowania króla Wacława IV Luksemburskiego doszło do kolejnej masakry czeskich Żydów 1389: wymordowano ich ok. 4 tys. , znieważano zwłoki pomordowanych i spalono praską synagogę; 1542 oskarżono ich jako rzekomych sprawców pożarów, które spustoszyły Pragę i kilka in. miast czes.; kolejny raz wypędzono ich z Czech, jedynie 9 rodzin żyd. uzyskało zezwolenie na dalszy pobyt w Pradze; po 20 latach Żydów odwołano z wygnania; jak jednak ocenia Graetz, spośród Żydów „powróciły do Pragi same tylko męty. Chrześcijanie padali niewątpliwie często ofiarą oszukańczych praktyk tego tałatajstwa”: spowodowało to kolejne wygnanie Żydów z Pragi (1561). przy czym na żydowskich wychodźców napadli rozbójniczy rycerze i ograbili ich; dopiero po śmierci niechętnego Żydom cesarza Ferdynanda I udało się u jego syna Maksymiliana (późniejszego ces.) wyjednać cofnięcie dekretu banicyjnego i dopuszczenie Żydów do Pragi i kilku innych miast czeskich.
Kolejne fale prześladowań dotknęły również Żydów w Austrii; 1420 oskarżono ich o zabójstwo dzieci chrześcijańskich i o znieważenie hostii: arcyksiążę Albrecht nakazał równocześnie uwięzić wszystkich Żydów austriackich; skonfiskowano majątki zamożnych Żydów, a ubogich natychmiast wydalono z kraju; w marcu 1421 ponad 100 Żydów spalono w Wiedniu; Albrecht wydał zaś rozporządzenia zakazujące mieszkania jakiegokolwiek Żyda w Austrii w przyszłości: 1559 Ferdynand wprowadził dla nielicznych Żydów austr. „meldunek kartkowy”, czyli tzw. ..kartę żyd.” (Judenzettel): każdy zamieszkały w Austrii Żyd, przybywając w interesach do Wiednia, musiał się w jak najkrótszym czasie zameldować u marszałka krajowego i wyjaśnić jak długo będzie przebywać w tem mieście i czym zamierza handlować: w ślad za tym ograniczeniem wyszedł dekret rugujący Żydów wraz z żonami, dziećmi i dobytkiem z Austrii Dolnej i Gorycji:
Na Rusi już 1113 doszło do buntu ludowego w Kijowie, w czasie którego ograbiono domy Żydów kijowskich; nastąpiło to tuż po śmierci Swiatopełka II. który otaczał Żydów szczególną opieką: przez całe stulecia liczba Żydów na terenie Rusi, a później państwa moskiewskiego, była stosunkowo niewielka; po ich przejściowym zwiększeniu wraz z włączeniem do Moskwy rzeczypospolitej Nowogrodu Wielkiego, szybko rozpoczęły się prześladowania Żydów: uzasadniano je szerzeniem się herezji judaizujących (żidowstwujuszczich): władze uznały Żydów za element szkodliwy dla państwa moskiewskiego i zabroniły dopuszczania ich nawet na krótkotrwałe pobyty: w 1550 król Polski Zygmunt August próbował wstawić się za kupcami żydowskimi z Litwy do cara Iwana IV Groźnego, prosząc go, by dopuścił ich do swego kraju; w odpowiedzi Iwan napisał, że Żydzi „przywozili zioła trujące i wielorakie szkody czynili poddanym cara. przeto królowi nie przystoi wdawać się za nimi”; podkreślił również, że Żydów za „ich złe sprawy” wypędzano również z innych państw, a niektórych nawet śmiercią karano: stąd, nie chcąc krzywdy swych poddanych, wzbraniał Żydom dostępu do swego państwa, i prosił króla, „aby w tej sprawie już więcej się do niego nie zwracał”. Po zdobyciu Połocka (1563) Iwan IV Groźny zapytany, co robić z Żydami, odrzekł, iż tych, którzy zgodzą się przyjąć chrzest, należy ochrzcić, zaś wszystkich nie zgadzających się na to, utopić w Dźwinie; Moskwa konsekwentnie włączała do umów z Polską żądanie niedopuszczania przez Polskę Żydów do państwa moskiewskiego (w umowach z 1601, 1678. 1686); przy powołaniu na tron moskiewski królewicza Władysława (1610) bojarzy zastrzegli sobie w punkcie 4 swego układu z hetmanem S. Żółkiewskim, że Żydzi nie będą mogli wjeżdżać do państwa moskiewskiego dla prowadzenia handlu. Żydów odstraszały od Moskwy przypadki barbarzyńskiego traktowania; mieszkającego w Moskwie lekarza z Wenecji Leona Żydowicza stracono (1498) za to, że nie zdołał wyleczyć syna cara Iwana III. In. lekarz Daniel von Haden, Żyd z Wrocławia, w czasie buntu strzelców (1682) został oskarżony o otrucie cara Fiodora Aleksiejewicza i wraz z synem porąbany na kawałki. Bardzo ważnym, a ciągle zbyt rzadko przypomi-nanym źródłem najostrzejszych wystąpień antyżydowskich zwłaszcza wszelkiego rodzaju zajść ulicznych i masakr była nienawiść do Żydów ze strony najuboższych warstw społecznych: „Należy podkreślić, że w okresie najgorszych prześladowań antyżydowskich, a więc wtedy, gdy Żydów zabijano, elita rządząca – cesarze, papieże, królowie, arystokracja, wyższe duchowieństwo. jak również bogata burżuazja w miastach autonomicznych – zawsze była po stronie Żydów. Ich wrogowie natomiast wywodzili się przeważnie z najbardziej gnębionych i wyzyskiwanych klas społecznych: często też byli to ludzie, z którymi Żydzi spotykali się na codzień. jak na przykład mnisi z zakonów żebraczych. Prawdą jest natomiast, że w większości przypadków (choć na pewno nie zawsze) przedstawiciele władzy bronili Żydów. i to nie z pobudek humanitarnych, czy z powodu jakiejś specjalnej sympatii dla nich, lecz zwyczajnie ze względu na swe własne interesy; po pierwsze. Żydzi byli dla nich pożyteczni i mogli na nich zarobić: po drugie, bronili w ten sposób „prawa i porządku”, po trzecie, sami nienawidzili niższych klas i obawiali się. że wystąpienia przeciwko Żydom mogą się kiedyś przekształcić w bunty przeciw nim samym (…) Dlatego więc wszystkie masakry Żydów w okresie judaizmu klasycznego były rezultatem rebelii chłopskich lub rozruchów ludowych.” (I.Shahak. Żydowskie dzieje i religia). Można by przytoczyć rozliczne przykłady masakr Żydów w różnych krajach Europy, potwierdzających twierdzenia Shahaka: począwszy od pierwszej większej masakry Żydów w czasie I krucjaty dokonanej przez bandy wieśniaków i nędzarzy, podążających za Piotrem Pustelnikiem, antyżydowskich rozruchów w Anglii w czasie II krucjaty, stanowiących wyraźnie część powstania chłopskiego, masakr Żydów w miastach niemieckich w okresie wybuchów Czarnej Śmierci, po okrutne rzezie na Ukrainie w czasie powstania B. Chmielnickiego; Shahak nie bez racji pisał, żewystąpienia Kozaków i powstańców chłopskich na Ukrainie przeciwko Żydom w owym czasie nie były wcale aktem bezinteresownego, niczym nie uzasadnionego antysemityzmu, jak przedstawiają niektórzy autorzy żydowscy, lecz „powstaniem chłopskim, buntem gnębionych, prawdziwych nieszczęśników, zemstą na sługach polskiej szlachty.”
Czasami Żydzi sami przyczyniali się do prowokowania wystąpień przeciwko sobie, lekkomyślnie angażując się solidarnie całą społecznością żydowskiego po jednej ze stron w wojnie domowej; tak stało się np. w Kastylii, gdy wspólnoty żydowskie udzieliły bezwzględnego poparcia królowi Piotrowi l Okrutnemu w czasie jego wieloletniej wojny domowej przeciwko przyrodniemu bratu. Henrykowi hrabiemu Trastamara (po zwycięstwie rządzącemu jako Henryk II); osiedla żydowskie w Toledo, Burgos i innych licznych miastach służyły praktycznie jako garnizony Piotra w czasie wojny domowej i ucierpiały szczególnie mocno w rezultacie swego zaangażowania po stronie przegranej: podobnie zachowywali się Żydzi pod rządami różnych władców muzułmańskich, gdzie często popierali reżimy oderwane od większości ludów, nad którymi sprawowali władzę dzięki pacyfikującej wszelki opór najemnej armii, np. w królestwie Grenady, gdzie wezyr królestwa Żyd Samuel Ibn-Nagdil zaangażował się wraz z całą miejscową społecznością żydowską w popieranie tyranii nielicznej grupki wojowników berberyjskich nad arabskojęzycznymi poddanymi: syn Samuela – Józef, również wezyr w Grenadzie, zginął wraz z wymordowanymi przez tłum 1500 rodzinami żydowskimi za zamieszanie się w grenadzkie konflikty narodowościowe: jak pisze Graetz: „Powstanie przeciw Józefowi Ibn-Nagdili w Grenadzie było pierwszym prześladowaniem Żydów na półwyspie pirenejskim”;
z kolei w chanacie perskim za czasów wielkiego chana Persji Arguna. Żyd Saad Addaul został wyniesiony do godności ministra finansów i uznany za „podporę państwa” (1288); forując wszędzie swych żydowskich współwyznawców kosztem dyskryminowanych przez Mongołów mahometan, odsuniętych od wszystkich urzędów, sprowokował wybuch nienawiści mahometan przeciw Żydom: 1291 ludność mahometańska napadła na Żydów we wszystkich miastach chanatu, aby pomścić się na nich za upokorzenia doznane od Mongołów: w różnych krajach muzułmańskich Żydzi na ogół stawali się podporami reżimów opartych na władzy mniejszości religijnej lub narodowej, np. bardzo mocno wspierali imperium fatymidzkie powstałe po podboju Egiptu (969). opierające się na władzy ismailicko-szyickiej mniejszości religijnej: zdaniem Shahaka: „W takim systemie rola Żydów była podobna do roli janczarów. Stąd najlepszą pozycję zajmowali oni wtedy, gdy u władzy znajdował się reżim oderwany politycznie od ludu, którym rządził. Z chwilą dojścia do władzy Turków (jak również innych muzułmanów. na przykład Albańczyków) pozycja Żydów w imperium ottomańskim uległa osłabieniu “. Pouczające wydają się przyczyny drastycznego pogorszenia sytuacji Żydów w Hiszpanii, która przez całe stulecia była uważana za najbezpieczniejszy dla Żydów kraj świata łacińskiego; rzetelne analizy historyczne jednoznacznie wskazują, iż bardzo duża część nieszczęść żydowskich w tym kraju spowodowana została przez własne błędy Żydów, np. wykorzystanie wielkich wpływów Żydów na dworze króla Alfonsa XI do skrajnych lichwiarskich działań; „Niektórzy bogaci Żydzi, dufni we wpływy swych przyjaciół u dworu, prowadzili niesumienny handel pieniędzmi, pobierali wysokie procenty i niemiłosiernie ścigali opieszałych dłużników chrześcijańskich. Sam król, ciągnąc pośrednio zyski z tej lichwy, popierał ją u Żydów i muzułmanów. Skargi ludności na lichwiarzy żydowskich i mahometańskich. poczęły się coraz głośniej rozlegać. (…) Wina krwawego dramatu, którego pierwszy akt rozegrał się pod koniec wieku czternastego, a ostatni dopiero ku końcowi następnego stulecia, spada po części na samych Żydów hiszpańskich. Jeżeli nieprzyjaciele Żydów oskarżali ich. że się cisną do dworu i grandów, że dorabiają się lichwą znacznych majątków, że szeleszczą jedwabnemi szatami, to pretensje te odnosiły się oczywiście przede wszystkim do magnatów żydowskich, lecz za ich nieroztropność i wyniosłość musiał pokutować cały ogół. Nawet lepsze jednostki spośród samych Żydów narzekały na egoizm i przywary krezusów żydowskich ” (Graetz. Historia Żydów). Szczególne wzburzenie wśród wielu środowisk Kastylii wywoływały działania skarbnika i faworyta króla don Pedra – dona Samuela Levi Ben Mera, który doszedł do bardzo wysokich urzędów, wciąż forując swoich współwyznawców na urzędy; ówczesny hiszpański poeta i kronikarz don Pedro Lopez de Ayala bez ogródek wyraził w jednym z utworów stosunek dworu do uprzywilejowanych dostojników żydowskich: „Żydzi piją krew uciemiężonego chrześcijaństwa i łakną jego mienia jako dzierżawcy podatków. Don Abraham i don Samuel (…) uzyskują od króla wszystko, czego zapragną”: Graetz tak opisuje smutny koniec żydowskiego faworyta króla: „Upadek Samuela był życzeniem wielu Hiszpanów. Naraz rozkazał don Piedro skonfiskować cały majątek Samuela, składający się z 170 000 dublonów, 4000 marek srebra, 125 skrzynek materji tkanych złotem i srebrem, 80 000 niewolników tudzież 60 000 dublonów. stanowiących własność jego krewnych. W domu Samuela wykopano podobno z ziemi niezmierną moc złota i srebra “. Fatalne skutki dla Żydów przyniosło również nadużycie przez rabinów swych kompetencji sądowniczych (mieli prawo wydawania wyroku śmierci na Żydów) dla pośpiesznego zamordowania niewygodnego dla nich byłego głównego poborcy podatków Józefa Pichona, i to akurat w dniu koronacji młodego króla Jana I; za nadużycie uprawnień król odjął trybunałom żydowskim wykonywane przez nie dotąd sądownictwo kryminalne nad Żydami i zaakceptował później kolejne ważne postanowienia godzące w pozycję Żydów: wg Graetza „bezwzględne postępowanie trybunału rabinicznego w Burgos”, które doprowadziło do stracenia tak znakomitej i popularnej także wśród chrześcijan figury jak Pichon. „dało pochop do pierwszego krwawego prześladowania Żydów w Hiszpanii, które ostatnim następstwem pociągnęło za sobą zupełne ich wyrugowanie z półwyspu. Wśród ludności kastylskiej obudziła niesprawiedliwa egzekucja Józefa Pichona wielkie rozgoryczenie przeciw ogółowi żydowskiemu, gdyż bezprawie to nie było dziełem osób podrzędnych, lecz najprzedniejszych przedstawicieli żydostwa, jego przełożonych i rabinów. Chrześcijanie sewilscy, którzy bardzo cenili Pichona. zapłonęli do nich taką nienawiścią, że czekali tylko sposobności, aby wywrzeć na nich swą zemstę “. Graetz pisze, że nienawiść do Żydów, wynikła z powodu ich zaangażowania się w wojnie domowej i okoliczności zamordowania Pichona były główną przyczyną wielkiej rzezi Żydów w Sewilli, do której doszło 15 III 1391; rozjuszone tłumy zdemolowały bogatą dzielnicę żydowską mordując 4 tys. Żydów i zmuszając większość pozosta-łych do ochrzczenia się pod groźbą śmierci; wkrótce potem doszło do kolejnych rzezi Żydów w Kordobie, Toledo i blisko 70 innych gminach Kastylii; niedługo potem fala antyżydowskich rzezi przerzuciła się do Walencji, niszcząc li-czącą blisko 5 tys. osób gminę żydowską; polem doszło do kolejnych masakr w Mallorce i Barcelonie. Autor pierwszego od czasów Józefa Flawiusza hist. dzieła żyd. Szewet Jehuda {Bicz Judy) Salomon ibn Verga (ok. 1450-ok. 1525) w oparciu o co najmniej 64 przypadki prześladowań Żydów analizując powody, dla których byli oni tak znienawidzeni przez nie-Żydów. doszedł do wniosku, iż „Jeśli Żydzi są uciskani, to jest to w dużej mierze ich własną winą (…) Jeśli chrześcijanie są nietolerancyjni, to Żydzi nieprzejednani”; wg. Ibn Vergi z reguły uprzedzenia wobec Żydów pochodziły głównie ze strony ciemnej, niewykształconej biedoty: jak pisał Ibn Verga, z reguły „królowie Hiszpanii i Francji, arystokraci, uczeni i wszyscy dostojnicy byli usposobieni wobec Żydów przyjaźnie (…) nie ma nikogo, kto by ich nienawidził, z wyjątkiem pospólstwa. Ono ma zaś taki powód: Żyd jest arogancki i zawsze chce rządzić: nie pomyślelibyście nigdy, że to wygnańcy i niewolnicy przepędzani od jednego narodu do drugiego. Starają się uchodzić za panów i władców. Dlatego masy im zazdroszczą ” (Johnson, Historia Żydów). Ibn Verga zalecał Żydom, by zerwali z apodyktyczną arogancją w stosunkach z nie-Żydami, zachowywali się w przyszłości skromniej, wybrali drogę tolerancji religijnej i wyrozumiałości: zalecenia te warto zestawić z licznymi skądinąd przykładami sprowokowania prześladowań Żydów ich własną zajadłością antychrześcijańską; np. za króla Wizygotów Wamby (672-680). korzystając z tolerancji króla, „utalentowani Żydzi ogłaszali pisma antychrześcijańskie, prawdopo-dobnie w języku łacińskim” (Graetz); spowodowało to przyjęcie szeregu praw antyżydowskich, już za następnego władcy Erwiga; skrajny antychrześcijański pamflet byłego księdza Wecelinusa, opublikowany przezeń po przejściu na judaizm, rozgniewał cesarza Henryka II i stał się przyczyną pierwszego prześladowania Żydów w państwie niemieckim – edyktu Henryka II (1012) nakazującego opuszczenie przez Żydów Moguncji; niezbyt mądre -z punktu widzenia Żydów – okazało się opublikowanie przez nich w Rzymie (1480) za rządów „bardzo liberalnego papieża Sykstusa IV” Miszne Tory Mojżesza Majmonidesa, pełnej napastliwych ataków przeciw chrześcijaństwu i samemu Jezusowi; zostało to później wykorzystane do gwałtownej kampanii przeciw judaizmowi i Żydom; decyzja królowej hiszpańskiej Izabeli w sprawie powołania trybunału inkwizycyjnego (1480) przeciw Żydom została sprowokowana przez opublikowany na krótko przedtem zajadły atak jakiegoś Żyda na katolicyzm: „Izabella wybrała zrazu drogę łagodności (…) Gdy więc na domiar złego pewien Żyd czy też nowochrześcijanin obraził parę królewską przez ogłoszenie pisemka, w którym napiętnował katolicyzm z jego bałwochwalskim kultem, a zarazem despotyczny charakter rządów państwa, królowa przechyliła się bardziej ku urzeczywistnieniu wniosku ustanowienia krwawego trybunału ” (Graetz). Żydzi w średniowieczu ciężko zapłacili za fanatyczne antychrześcijańskie zapisy Talmudu; nie przewidzieli bowiem możliwości ich ujawnienia chrześcijanom, co nastąpiło na skutek wystąpień kolejnych odstępców od wiary mojżeszowej; ich działania doprowadziły do publicznego wyjawienia zarówno pełnych pogardy i nienawiści zapisów Talmudu na temat nie-Żydów, jak i zapisów uwłaczających Jezusowi i Matce Boskiej: wywołało to powszechne oburzenie, potępienie i palenie ksiąg Talmudu: z tej perspektywy Graetz przyznaje. że Żydzi popełnili wielką nieostrożność „uwieczniając” w Talmudzie niektóre tego typu sformułowania, „sądząc, że są między sobą i że świat nie dowie się o tym (…) za takie nierozważne wyrażenia powleczono Talmud na lawę oskarżonych, a z nim całe żydostwo, które według niego normowało swe życie.” Nader niebezpieczne dla Żydów okazało się wystąpienie byłego talmudysty Donina z La Rochelle we Francji demaskujące antychrześcijańskie treści Talmudu: Donin przedstawił papieżowi Grzegorzowi IX wyciągi z Talmudu. zawierające bluźnierstwa przeciw Bogu, lżenie Chrystusa i Kościoła oraz zachęty do nierzetelności i oszukaństw w stosunkach z chrześcijanami: argumenty Donina skłoniły papieża do wydania nakazu konfiskaty Talmudu: Donin zachęcił również króla Francji Ludwika IX do zainicjowania swojej publicznej debaty wokół Talmudu z 4 rabinami; świetnie znający Talmud Dunin bez trudu odtworzył wszystkie jego najbardziej kompromi-tujące fragmenty, bluźniące Bogu Ojcu i zniesławiające Jezusa; przesądziło to o podjęciu (1242) decyzji publicznego spalenia ksiąg Talmudu we Francji i sprowokowało prześladowania Żydów w Andegawii i Piktawji. Z kolejnymi oskarżeniami przeciwko Talmudowi wystąpił w Hiszpanii Żyd-neofita Paolo Christiani; dowodząc, że zawiera on wrogie Jezusowi i Matce Boskiej fragmenty, doprowadził do ogłoszenia przez papieża Klemensa IV bulli nakazującej konfiskowanie egzemplarzy Talmudu i palenie ich na stosach w przypadku, gdyby znalazły się tam bluźnierstwa: Talmud został potępiony jeszcze wielokrotnie przez różnych papieży, m.in. Juliusza III, Pawła IV. Piusa V, Grzegorza XIII, Klemensa VIII. Benedykta XIV. Żydzi-neofici odegrali bardzo dużą rolę nie tylko w ujawnieniu kompromitujących judaizm fanatycznych antychrześcijańskich treści Talmudu, ale nierzadko bardzo gorliwie przyłączali się do prześladowań swoich rodaków, motywowani neofickim fanatyzmem religijnym; zdaniem Graetza „Cierniem w ciele Żydów hiszpańskich byli neofici (…) Obeznani ze słabymi stronami żydostwa i judaizmu, mogli zadawać im ciosy dotkliwe”: wg Graetza właśnie neofita Abner z Burgos (1 poł. XIV w.) był „fanatycznym prześladowcą swego plemienia”, który „poniekąd zapoczątkował hańbę i wygnanie Żydów hiszpańskich”; inny neofita, poważany niegdyś rabin Salomon Levi z Burgos, po przejściu na chrześcijaństwo jako Pablo de Santa Maria stał się najzacieklejszym przeciwnikiem judaizmu;mając ogromne wpływy jako bp Cartageny i kanclerz Kastylii, a później egzekutor testamentu króla Henryka III i wychowawca infanta (następcy tronu). doprowadził do wprowadzenia licznych antyżydowskich ustaw w Kastylii, w tym zakazu piastowania urzędów przez Żydów; zdaniem Graetza działania Pablo de Santa Maria zmierzały do takiego upokorzenia Żydów, aby przygnieceni nędzą, nawrócili się na wiarę chrzęścijańską, inspirowane przez niego paragrafy edyktu antyżydowskiego nakazywały zamknięcie Żydów w odrębnych dzielnicach, noszenie przez nich specjalnej odzieży, zakazywały przenoszenia się z miasta do miasta. Graetz wylicza innych, podobnie gorliwych w zwalczaniu judaizmu. Żydów-neofitów, m.in.: Jozue Lorqui (Geronim de Santa Fe). który publicznie wy-stąpił w roli oskarżyciela Talmudu jako „steku bezeceństw i bluźnierstw”, Juana de Espana, który zaatakował judaizm w specjalnym memoriale; Fernando Diaza de Toledo, który doprowadził do skazania na śmierć wpływowego orędownika Żydów kastylskich, kanclerza Alvaro de Luna; autorem podżegającej przeciw Żydom książki Gromy Chrystusa na Żydów jest neofitaPedro de Caballeria, pochodzący ze znakomitej rodziny żydowskiej; w Niemczech z kolei najgorliwszym inicjatorem prześladowań Talmudu w XVI w. był Żyd-neofitaJózef Pfefferkorn: Johnson pisze, że jednym z najgorszych donosicieli w procesach przeciw Żydom był neofita Fernan Falcon, który był świadkiem oskar-żenia nawet na pośmiertnym procesie własnego ojca, przypuszczalnie głowy lokalnej kryptożydowskiej gminy, a także we wszystkich procesach przeciw Żydom w Ciudad Real 1483-85; jego ulubione wyrażenie opisujące oskarżonego brzmiało: ..Żyd pod każdym względem”; neofita Juan de la Sierra na żądanie sądu udał się do Portugalii, dokąd uciekła jego matka i nakłonił ją do powrotu; następnie osądzono ją na śmierć i spalono. Motywem działania neofitów nie była domniemana nienawiść do rasy, z której sami się wywodzili, lecz głównie uprzedzenia religijne, a czasem urazy osobiste: Żydzi-neofici zajmowali poczesne miejsce nawet wśród tych inkwizytorów, którzy odznaczyli się szczególną bezwzględnością w walce o „czystość wiary”: Żydami byli m.in. najbezwzględniejszy z inkwizytorów Tomas de Torquemada oraz jego następca - Diego; polski intelektualista pochodzenia żydowskiego, Mieczysław Grydzewski. przed wojną redaktor naczelny „Wiadomości Literackich”, a później londyńskich „Wiadomości”, pisał w Silva rerum: „W szkicu »Hiszpania i Żydzi« (…) pisze Salvadore de Madariaga, że inkwizycja zawdzięcza swoje powstanie niezmożonej antyżydowskiej kampanii, prowadzonej w królestwach Aragonii i Kastylii przez kaznodziejów i pisarzy, z których prawie wszyscy byli pochodzenia żydowskiego. Na listę antyżydowskich traktatów, napisanych w XV w. przez chrześcijan pochodzenia żydowskiego, składa się bardzo wiele pozycji. Przywódcami ruchu byli w Kastylii Pablo de Santa Maria i Alonso de Espina; w Aragonii Jeronimo de Santa Fe i Pedro de la Caballeria. Wszyscy czterej Żydzi. Pierwszy inkwizytor Torquemada był pochodzenia żydowskiego: podobnie drugi. Deza [Diego-J.R.N.], przynajmniej po kądzieli, (…) trudno znaleźć bardziej ponurą postać niż O. Espina, spowiednik Henryka IV kastylijskiego i rektor uniwersytetu w Salamance. Podczas gdy Santa Maria występował tylko przeciw »niewiernym« Żydom. Espina piorunował przeciw własnym braciom-neofitom (…). Najokrutniejsze triumfy święciła inkwizycja za czasów Torquemady i Dezy. Torquemada był sztywnym dogmatykiem. Dezę rozpierały ambicje światowe, tolerował on straszliwe nadużycia niejakiego Lucera, którego głównym pomocnikiem był neofita Enriquo Nunez.” Shahak przypomniał, że fanatycznym wyznawcom judaizmu należy się swoiste prekursorstwo w dziedzinie inkwizycji: to Żydzi powołali do życia pierwszą inkwizycję religijną i to ponad 100 lat przed ustanowieniem katolickiej Świętej Inkwizycji; powstała ona w XIV w. i działała na terenie całej Kastylii za rządów protegującego Żydów Piotra I Okrutnego. Przyznanie rabinom w Hiszpanii władzy sądowniczej, łącznie z prawem skazywania na śmierć zaowocowało licznymi okrutnymi wyrokami; jak pisał Shahak: „Począwszy od XI wieku wychłostanie na śmierć karaity (członka heretyckiej sekty żydowskiej) nie było w Kastylii niczym wyjątkowym. Żydówkom, które ośmieliły się współżyć z gojami obcinano nosy; rabini tłumaczyli, że w ten sposób kobieta straci urodę, co zniechęci do niej jej nieżydowskiego kochanka. Osobnikom. którzy mieli czelność krytykować sądy rabinackie. obcinano ręce. Niewierni małżonkowie skazani byli na więzienie, otrzymując przedtem dotkliwą chłostę. Jeśli podczas żydowskich dysput religijnych uznano kogoś za heretyka, tracił język”; Graetz opisuje konkretne wyroki sędziów żydowskich w Toledo za rabinatu Aszera (XIII w.); Żyda kordowańskiego, który w gniewie użył bluźnierstwa w języku arabskim, skazano na obcięcie języka, zaś piękną Żydówkę oskarżoną o stosunek z chrześcijaninem skazano na oszpecenie twarzy przez obcięcie nosa. Niejednokrotnie we wzajemnych sporach religijnych, w kręgach żydowskich dochodziło do aktów niebywałego wręcz fanatyzmu i zacietrzewienia; rabin Salomon z Montpellier doprowadził do obrzucenia przez grupę duchownych żydowskich klątwą pism Mojżesza Majmonidesa; broniąc tradycyjnej wizji Talmudu przed jego naukami, złożył donos do inkwizycji i doprowadził do publicznego spalenia jego pism; to z kolei oburzyło większość Żydów, którzy wystąpili przeciw rabinowi Salomonowi; ponad 10 poplecznikom rabina, których oskarżono o oszczerstwo, obcięto języki; po śmierci Mojżesza Majmonidesa sprofanowano jego grób w Tyberiadzie, zacierając pochwalny napis na pomniku i zastępując go słowami: „Mojżesz Majmuni kacerz i banita.” Jedną z ofiar skrajnego żydowskiego fanatyzmu padł słynny XVI-wieczny myśliciel żydowski Uriel Acosta (właśc. da Costa); kilkakrotnie wyklinamy przez gminę żydowską w Amsterdamie, 15 lat pozostawał pod klątwą; gdy wreszcie podjął próbę pojednania, został ukarany w kącie synagogi karą 39 batów: nast. musiał położyć się na progu synagogi i wszyscy obecni przestępowali przez niego; nie mogąc znieść upokorzenia, popełnił samobójstwo; na stole w swoim mieszkaniu zostawił autobiografię Wizerunek-wlasny żywota, ukazującą opis jego cierpień i piętnującą Żydów i judaizm (wyd. pol. 1933 i 1960 – ze wstępem L. Kołakowskiego).
Niektórzy autorzy żydowscy głoszą absurdalne teorie o rzekomej chrzęścijańskiej inspiracji nazistowskiej eksterminacji Żydów; w myśl ich twierdzeń chrześcijaństwo było wręcz prekursorskie w stosunku do zbrodniczego nazistowskiego rasowego antysemityzmu; rzecznicy takich twierdzeń przeczą faktom historycznym dowodzącym, że chrześcijaństwo już od samego początku było absolutnym przeciwnikiem rasizmu; pierwsi apostołowie zaczęli głosić słowo Boże wszystkim ludom; symboliczne pod
tym względem były słowa św. Pawła: „Ani mężczyzna, ani kobieta, ani poganin, ani Greczyn, ani Żyd, nic nie znaczy, tylko nowe stworzenie”; innym swoistym symbolem otwartości chrześcijaństwa na nawrócenia niezależnie od rasy był fakt, ze Żydem z pochodzenia był Jakub Leynez pierwszy po Ignacym Loyoli generał zakonu jezuitów, przez kilkaset lat stanowiącego walczącą awangardę Kościoła katolickiego: o żydowskim pochodzeniu Layneza pisał m.in. brytyjski jezuita James Broderick w książce “Powstanie i rozwój Towarzystwa Jezusowego”. Autorzy twierdzeń o rzekomymi chrzęścijańskim rodowodzie nazistowskiego rasowego antysemityzmu chętnie upowszechniają fałszywe uogólnienia, przedstawiające papieży jako rzekomych prześladowców Żydów: pozostaje to w jaskrawej sprzeczności z faktami historycznymi; przeważająca część papieży stanowczo broni ta Żydów przed skutkami uprzedzeń: do wyjątków należeli papieże wrogo nastawienie do Żydów: obiektywni historycy żydowscy. (m.in. Graetz oraz żyd. historycy z Pol-ski: H.Nussbaum. M. Bałaban i in.). a także niektórzy wybitni historycy współcześni (m.in. rabin Rappaport. rabin M. Saperstein) zdecydowanie sprzeciwiali się uogólnieniom o rzekomej szczególnej wrogości wyższego duchowieństwa i samych papieży wobec Żydów: H. Nussbaum pisał w Historii Żydów od Mojżesza do epoki obecnej, iż „położenie włoskich Żydów było znośne, gdyż głowy katolickiego Kościoła papieże wolni byli od dokuczliwej nietolerancji. Grzegorz l, zwany Wielkim i Świętym, który położył kamień węgielny panowaniu katolicyzmu, obwieścił zasadę, że Żydzi tylko namową i łagodnością, a nie przemocą nawracani być mają (590-604). Sumiennie przestrzegał praw obywatelskich nadanych Żydom, jako Rzymianom. przez rzymskich cesarzy”; w ocenie Bałabana „Przez długie wieki było położenie Żydów pod berłem papieskim znośne, a nawet -jak na stosunki średniowieczne – dobre. Papieże odnosili się do nich łagodnie (…). Papieże XV wieku, to z małymi wyjątkami przyjaciele Żydów (…). Papieże epoki renesansu:
Pius II. Sykstus IV. Aleksander VI biorą swoich Żydów w obronę przed zakusami szlachty i mieszczaństwa i starają się nawet złagodzić straszne skutki inkwizycji w Hiszpanii (M. Bałaban, Historia i literatura żydowska): podobne uwagi zamieścił Rappaport w wyd. 1980 książce Jew and Gentiie: The Philo-semitic aspect: zdecydowanie wystąpił on przeciwko przyczernianiu obrazu stosunku chrześcijaństwa do Żydów, m.in. eksponując zasługi licznych papieży dla obrony Żydów; pisał: „Fakt. że żydowskie wspólnoty zawsze istniały pod rządami papieży dowodzi istnienia przychylnych dla nich aspektów w papieskiej polityce wobec Żydów. W papieskim mieście Rzym zasada tolerancji oznaczała ciągle przetrwanie tamtejszej społeczności żydowskiej bez jednej przerwy spowodowanej przez wygnanie czy masakrę. Żydzi byli tolerowani z „miłości chrześcijańskiej” czy jako „żyjący świadkowie prawdy chrześcijaństwa”; Rappaport przytoczył liczne przykłady papieży, którzy bronili Żydów, począwszy od wspomnianego już Grzegorza Wielkiego, poprzez Kaliksta I, który wydal pierwszą z licznych bulli papieskich grożących ekskomuniką i in. karami tym. którzy próbowaliby nawracać Żydów silą, po Innocentego IV. który wydał bullę piętnującą wszelkie próby oskarżania Żydów o mordy rytualne.
Wzburzenie katolików wywołała nieskrywana radość środowisk żydowskich okazywana z powodu wystąpień M. Lutra i postępów reformacji; jak pisze Graetz: „Niejeden gorący Żyd upatrywał w rokoszu luteranów przeciw papiestwu ruinę chrześcijaństwa w ogólności i triumf judaizmu. (…) Marzycielskie umysły pośród Żydów wiązały nawet (…) Z ciosami, jakie poniosło papiestwo oraz adoracja relikwii i obrazów, najśmielsze nadzieje rychłego upadku Rzymu i zbliżania się mesjanicznej doby zbawienia”; Żydzi mieli nadzieję, że reformacja osłabi i podzieli ich wrogów; początkowo spotkali się zresztą z bardzo przychylnym przyjęciem Lutra, który oczekiwał masowych, spontanicznych nawróceń Żydów na zreformowaną przezeń religię: szybko przekonał się jednak, że twardo obstają oni przy swej wierze i oczekują, aby to on raczej nawrócił się na judaizm: oburzony na Żydów, którzy tak mocno zawiedli jego nadzieje, Luter stal się jednym z ich najzacieklejszych wrogów: w 1543 opublikował pamflet Von Juden und ihren Liigen (O Żydach i ich kłamstwach). (…) szczególnie ostro Luter napiętnował Żydów za lichwiarstwo, głosząc, że posiadane przez Żydów bogactwo nie jest ich własnością, lecz zostało „wydarte nam lichwiarsko”: wg Lutra lichwiarz „jest farbowanym lisem: złodziejem i mordercą (…) Każdy, kto pożera, niszczy czy kradnie pożywienie drugiego, dopuszcza się równie wielkiego morderstwa … jak ten, kto głodzi człowieka, i mimo tego siedzi na stołku bezpieczny, chociaż powinien wisieć na szubienicy i powinno go zjeść tyle kruków, ile ukradł guldenów”. Nie masz zatem prócz Diabła, większego wroga człowieka na ziemi od natrętnego wierzyciela czy lichwiarza. ponieważ chce on być Bogiem ponad wszystkimi ludźmi (…) Lichwa jest mocarnym, olbrzymim potworem, niczym wilkołak (…) A skoro łamiemy kołem i ścinamy rozbójników, morderców i złodziei, o ileż bardziej powinniśmy łamać kołem, zabijać (…) tropić. przeklinać i ścinać wszystkich lichwiarzy”; Luter głosił w swym pamflecie. iż najpierw „powinny zostać podpalone ich synagogi, a cokolwiek się ostoi, powinno być zakopane w ziemi, tak aby nikt nigdy nie zobaczył ocalałego kamienia czy popiołu”; zalecił również zniszczenie wszystkich modlitewników żyd. i zakazanie nauczania rabinom; nast. chrześcijanie powinni „zburzyć i zniszczyć” żydowskie domy. a mieszkańców „umieścić pod jednym dachem, albo w stajniach jak Cyganów, pokazać im, że nie są panami na naszej ziemi”; planował również skonfiskowanie Żydom ich majątków i utworzenie z nich funduszy na zapomogi dla tych Żydów, którzy by się nawrócili na chrześcijaństwo; wg postulatów Lutra władze powinny zabronić Żydom wszelkiej podróży i zagrodzić im drogi: niechaj siedzą w domu”: jako „jadowite, trujące robactwo” powinni być odesłani do przymusowej pracy i zarabiać na swój chleb „aż im pot będzie kapał z nosa”;
Luter pisał także: „Krzepkich Żydów i Żydówki ma zwierzchność przynaglać do odrabiania pańszczyzny, dać mężczyznom do rąk cepy. siekierę i rydel, a kobiety zasadzić do kądzieli i wrzeciona”. Antyżydowskim tyradom Lutra towarzyszyły jego czynne działania przeciwko Żydom: w 1537 doprowadził do wypędzenia Żydów z Saksonii, nast. zainicjował ich wypędzenie z licznych miast niemieckich: sprawiło to, że niemieccy Żydzi szybko przestali popierać reformację: jeden z najbardziej wpływowych Żydów owych czasów, stary rabin z Alzacji Josel z Rosheim. publicznie potępił Lutra jako „zbója”, zaś broniącego Kościoła katolickiego cesarza Karola V nazwał „aniołem pokoju”; doszło do tego, że Żydzi modlili się w synagogach o zwycięstwo wojsk cesarskich nad protestantami, wspomagali je pieniędzmi i zaopatrywali w żywność; z kolei cesarz Karol V uznał Żydów za cennych sprzymierzeńców i nawet stał się ich protektorem; dzięki jego wstawiennictwu na kolejnych sejmach: w Augsburgu (1530). Speyer (1544) i Regensburgu (1546) uniemożliwiono przeforsowanie decyzji o wypędzeniu Żydów z całych Niemiec. Niejednokrotnie podstawą do antyżydowskich uprzedzeń stawały się konkretne przejawy wrogich działań ze strony Żydów: wymownym przykładem tego były działania Juana Miquesa (Józefa Nassi). byłego marrana z Portugalii: Nassi. zaufany doradca kolejnych sułtanów: Sulejmana i Selima II, zachęcał ich do działań przeciw krajom chrześijańskich : Hiszpanii, Francji i Wenecji, doprowadził też do napaści muzułmanów na Cypr: Graetz pisze z satysfakcją: „Józef Nassi (…) zatruł spokój niejednemu władcy i dyplomacie chrześcijańskiemu (…) Jego zawzięte nieprzyjaciółki. Francja i Wenecja doświadczyły potęgi księcia żydowskiego.”
Szukanie chrześcijanskich źródeł wszelkich przejawów antyżydowskości w Europie Zach. w przeszłości jest sprzeczne z prawdą historyczną zarówno ze względu na liczne przykłady występowania czołowych postaci Kościoła w obronie Żydów (choćby przeważającej części papieży), jak na i liczne przykłady fanatycznej niechęci wobec Żydów okazywanej przez ludzi nie mających nie wspólnego z chrześcijaństwem, czy wręcz wrogich mu ateistów lub sceptyków; niechętny Żydom był wróg Kościoła katolickiego, XVIII-wieczny intelektualista oświeceniowy Wolter, nieraz szumnie nazywany „ojcem tolerancji”; nie mogąc przeboleć faktu, że został wyprowadzony w pole przy jakimś nieczy-stym interesie przez sprytniejszego od niego żydowskiego wspólnika, tym chętniej uogólniał swe antyżydowskie fobie; nazywał Żydów „najbardziej wstrętnym narodem, pełnym ignorancji i barbarzyństwa, najbardziej ohyd-nego skąpstwa”; łaskawie dodawał jednak: „Nie należy ich palić”; przeciwnikiem Żydów był również in. XVIII-wieczny oświeceniowy wróg Kościoła i religii - filozof P.H. Holbach; nazywał on Żydów „wrogami rodzaju ludzkiego”; w swoich książkach, m.in. w L’Esprit de Judaisme (1770) głosił, że „Żydzi zawsze okazywali pogardę dla najczystszych nakazów moralnych i prawa narodów… Nakazano im być okrutnymi, nieludzkimi, złodziejami, zdrajcami i niedowiarkami. Wszystko to uważają za miłe Bogu uczynki” (Johnson. Historia Żydów), Johnson twierdzi, że „Na poparcie antyreligijnych analiz, P. Holbach zgromadził wszystkie społeczne i finansowe zarzuty stawiane Żydom”; bardzo niechętny Żydom był również kolejny XVIII-wieczny przeciwnik Kościoła, encyklopedysta D. Diderot, który głosił, że Żydzi posiadają „wszystkie wady właściwe ignoranckiemu i zabobonnemu narodowi”. Urazy Żydów, poczucie krzywdy w stosunku do in. narodów sprzyjały podatności szerokich mas żyd. na wszelkiego rodzaju mistyczne teorie, obiecujące im swoiste „zadośćuczynienie” w przyszłości; w różnych okresach Żydzi z łatwością zawierzali przeróżnym przepowiedniom obiecującym ich rychłe zapanowanie nad in. narodami; Graetz pisze o fatalnym wpływie na Żydów polskich w XVII w. tego, że: „Wierząc w przepowiednię kłamliwego Zoharu, oczekiwali w roku 1648 przybycia Mesjasza i doby zbawienia, w której mieli zapanować nad światem i z tego powodu poczynali sobie bezwzględniej i niefrasobliwiej niż zwykle”; kilkanaście lat później wielkie rzesze Żydów wsch. (w imperium ottomańskim) i część Żydów zach. padły ofiarą szalbierstw „oszukańczego Mesjasza” - Sabbataja Cewi; łatwowierne masy żyd. zawierzyły opowieściom zwolenników Sabbataja, głoszącym, że 1666 „ukaże się Mesjasz w swej glorii; bez broni, tylko śpiewaniem pieśni weźmie sułtana do niewoli i ugruntuje panowanie Izraela nad wszystkimi narodami świata” (Graetz); wraz z publicznym wystąpieniem rzekomego Mesjasza – Sabbataja „Istny dur opanował prawie wszystkich Żydów w Jerozolimie i gminach pobliskich (…). Szał Smymeńczyków nie znal granic. Okazywano mu wszelkie dowody czci (…) Zamęt w umysłach przejawiał się w sposobie, jakim wyznawcy smyrneńscy usiłowali zasłużyć na udział w tej dobie łaski (…) kąpali się w przejmująco zimnej wodzie, albo nawet w śniegu; niektórzy zakopywali się po szyję w ziemi i trwali w tym grobie, dopóki im ciało nie zdrętwiało z zimna i wilgoci (…) Taki szał ogarnął jego wyznawców, że żenili i wydawali za mąż dwunastoletnie dzieci, a nawet jeszcze młodsze – 700 takich par zaślubiono – aby zgodnie z przesądem kabalistycznym wcielić resztę nie narodzonych jeszcze dusz i usunąć tem ostatnią przeszkodę do nastania doby mesjanicznej (…) W Hamburgu gorszy może jeszcze szał ogarnął Żydów (…) Kto wszedłszy do synagogi, widział podrygi, skoki i pląsy, z rodałami na ramieniu mężów poważnych i czcigodnych (…) musiał ich wziąć za obłąkańców” (Graetz). Fatalny dla obrazu Żydów w świecie okazał się fakt, że najciemniejsze w ich historii duchowej stulecia (XV-XVIII w.) przypadły akurat na czas, gdy Europa Zach. przeżywała okresy najpierw czasy odrodzenia i humanizmu, a później oświecenia; historycy żyd. pisali nie bez racji o „ogromnych spustoszeniach”, jakie wyrządziła w umysłach żydowskich owych stuleci dominacja Kabały, pełnej wróżb, magii i egzorcyzmów, oparcia się na wierze w magiczną siłę kombinacji liter imienia boskiego i różnych tekstów biblijnych;
Graetz zarzuca czołowym kabalistom, że: „Zaćmili oni światło judaizmu ciemną mgłą swych doktryn mistycznych i czystą wiarę w Boga spaczyli w dziwaczne, nieraz nawet bluźniercze majaki. Mrok, zalegający w następnych wiekach żydostwo, jest w znacznej części ich dziełem. Świadomem lub nieświadomem kuglarstwem sprowadzili na bezdroża współczesnych i potomnych (…). Prawie wszystkich rabinów i przewodników gmin żydowskich otumaniła Kabała, zarówno w miasteczku polskim, jak i w oświeconym Amsterdamie”.
Trudno zrozumieć, co zadecydowało o zdominowaniu umysłów żydowskich na całe stulecia przez ekscentrycznych kabalistów typu Abrahama Abulafji, który głosił, że, „Rozkład i transpozycja wierszy biblijnych, a zwłaszcza imion bożych, by z nich tworzyć nowe wyrazy i traktowania liter jako liczb (Gematrja) oto pierwsza droga do skomunikowania się ze światem duchów (…) Należy przy tem wymawiać litery imion bożych w dłuższych lub krótkich przystankach, z modulacjami głosu, lub też wypisać je w pewnym porządku, a jednocześnie wykonywać forsowne ruchy, łamańce i pokłony, aż się w głosie zakręci, a serce opłynie żarem. Wtedy człowiek wpada w sen i doznaje uczucia, jakby dusza rozstawała się z ciałem. W tym stanie, gdy go ćwiczeniami przedłużyć, wylewa się obfitość boża w duszę człowieka, łączy się z nią»w pocałunku i objawienie prorocze wynika zeń całkiem naturalnie” (Graetz). Wpadnięcie środowisk żydowskich na całe stulecia pod wpływy kabalistów budziło do nich niechęć zarówno wśród chrześcijańskiego duchowieństwa, piętnującego skrajne zabobony jak i wśród wolnomyślicieli typu Woltera, który nazywał Żydów narodem pełnym „przesądów najbardziej zasługujących na pogardę”; bardzo wiele uprzedzeń antyżydowskich nasiliło się w czasach rozkwitu Kabały wśród Żydów; umacnianiu się obrazu „ciemnych”, „skrajnie zacofanych” Żydów sprzyjał fakt, że kilkuwiecznej dominacji szarlataństw kabalistycznych towarzyszyła równoczesna wrogość Żydów do prawdziwej nauki; jej ofiarą padł słynny B. Spinoza, uważany dziś za jednego z wielkich prekursorów nowożytnej myśli filozoficznej i za „pierwszego nowoczesnego Żyda”; najpierw jakiś żyd. fanatyk w Amsterdamie próbował go zabić w momencie, gdy wychodził on z teatru; gdy zamach się nie powiódł, doszło do obłożenia Spinozy niezwykle obostrzoną klątwą w synagodze, wykluczającą go z żydowskiej wspólnoty religijnej;jeszcze prawie 300 lat po jego śmierci izraelski premier D. Ben Gurion na próżno starał się o odwołanie wyklęcia Spinozy, dziś powszechnie uważanego za największego żydowskiego. myśliciela tamtych stuleci. W czasach współczesnych, gdy Żydzi mogą się pochlubić tak wielką ilością wybitnych naukowców i ludzi kultury, z trudem sobie można wyobrazić prawdziwe rozmiary obskurantyzmu, jaki panował wśród nich niemal do końca XVIII w.; „Żydzi europejscy (…) do roku 1780 traktowali naukę, z wyłączeniem tekstów talmudycznych i żydowsko-mistycznych, z najwyższą pogardą (…) Surowo zabronione było (…) studiowanie matematyki czy nauk przyrodniczych. Geografia, historia – nawet historia żydowska – były kompletnie nieznane. Zmysł krytycznego myślenia, tak rzekomo typowy dla Żydów, przed rokiem 1780 praktycznie nie istniał. Niczego się tak nie bano, niczego tak nie tępiono, jak najskromniejszych nawet innowacji (…) Świat, który stworzyli sobie Żydzi, popadł w najskrajniejsze przesądy, fanatyzm i ignorancję; był to świat, w którym autor przedmowy do wydanej po raz pierwszy w języku hebrajskim (opublikowanej w Rosji w 1803 roku) książki o geografii uskarżał się, że wielu wybitnych rabinów wciąż neguje istnienie kontynentu amerykańskiego, twierdząc, że jest to »niemożliwe«” (Shahak, Żydowskie dzieje i religia).
Wiek XVII, nieszczęśliwy dla Żydów na polskich ziemiach wsch. (powstanie B. Chmielnickiego), okazał się bardzo korzystny dla Żydów w niektórych krajach Europy Środk. i Zach.; w czasie wyniszczającej liczne kraje wojny trzydziestoletniej Żydzi nie tylko mieli się lepiej niż ogół ludności, lecz wręcz prosperowali (Johnson); zarabiając na kredytach i dostawach żywności, broni i koni, stali się niezbędni dla wszystkich stron; dowódcy ces., Szwedzi i luteranie zabraniali łupienia żydowskich dzielnic; za swe usługi Żydzi uzyskali status uprzywilejowania, nie byli zmuszani do udzielania kwater, byli zabezpieczeni przed wszelkimi innymi formami nękania; w rezultacie społeczność żydowska Europy Środkowej przeżyła wojnę trzydziestoletnią bez liczebnych strat, podczas gdy Czechy i wielka część Niemiec uległy strasznemu wyludnieniu. Coraz potężniejsi finansowo Żydzi umożliwili swym wsparciem finansowym (2 mln guldenów od rodziny Lopeza Suasso) skuteczną inwazję Wilhelma Orańskiego na Anglię; wg Johnsona Żydzi zgromadzili gros środków finansowych, które utrzymywały wielką koalicję przeciwko Ludwikowi XIV i doprowadziły do obalenia jego dominacji w Europie; szczególnie silnie umocnili swą pozycję gospodarcza w Anglii, do której wrócili w latach 60. XVII w.
- ANALITYK
- Posts: 174
- Joined: Fri May 30, 2008 5:31 pm
- Location: Kanada
Oręż antysemityzmu
by ANALITYK » Tue Jun 16, 2009 4:10 am
ROMAN KAFEL
Od pewnego czasu uwagę opiniotwórczych kręgów Polski zaprzątają, nie rzeczywiste problemy, które należałoby rozwiązać natychmiast – lecz sztucznie skreowany i podrzucony jak kukułcze jajo -” problem polskiego antysemityzmu.” Ta “pozorna polska rzeczywistość” – męczy wielu i drąży mózgi. Łamy prasy od lewa do prawa wypełniają artykuły, eseje, oświadczenia i próby analiz. Od prowokacji i biczowania polskiego sumienia z lewej, do rozpaczliwego postępowania dowodowo-oczyszczającego z prawej. Obojętnie jak byśmy się nie starali i nie wiadomo co robili, oprócz wewnętrznego skłócenia, niczego to nie zmieni i na nic nie wpłynie. A to tylko i wyłącznie dlatego, że Antysemityzm, czyli raczej Antygoizm, a w tym Antypolonizm, nie jest żadnym żydowskim problemem, a jedynie “Specjalnym narzędziem”, bez którego Żydzi obejść się nie mogą. Dotyczy to w takim samym stopniu nas – Polaków, jak i innych nacji, wśród których Żydom przyszło żyć, bądź też mają tam swój interes, bądź też chcą tam ze swoim interesem wejść . Próbując rozszyfrować owo Słowo-Oręż , aby nie być posądzonym o subiektywizm, posłużę się wyłącznie opiniami autorów obcych – znających temat, a w szczególności badaczami żydowskimi. Dr Alfred Lilienthal żydowski historyk w swej książce “Druga strona monety” (The other side of coin) tak pisze:
“Zaniechanie przez bardzo wpływową i bogatą społeczność Żydów amerykańskich, poważnych i obiektywnych badań przypadków antysemityzmu jest znamienne. Ani religijni ani świeccy przywódcy wielu żydowskich organizacji nie chcą stracić tej potężnej broni, jaką jest uprzedzenie rasowe do obcoplemiennych i przywiązanie do wiary…. Jest to spisek rabinatu, żydowskich nacjonalistów, jak i innych przywódców zorganizowanego Żydostwa, trzymającego zawsze oręż uprzedzenia rasowego w zanadrzu.”
W innej pracy “Syjonistyczne powiązania” (The Zionist connections) dr Lilienthal, który w syjonizmie widzi ogromne zagrożenie dla narodu żydowskiego i całego świata tłumaczy, jak to się dzieje, że;
“…W momentach krytycznych stosunków pomiędzy USA, światem arabskim, a Izraelem, zawsze znajduje się ktoś, kto decyduje się powiedzieć społeczeństwu amerykańskiemu prawdę. I zawsze zostaje – jak przewodnik wilczego stada – precyzyjnie odstrzelony, jego pióro złamane, głos zdławiony i otoczony dokładną próżnią…”
Przy pomocy zawsze chętnych i gotowych mass mediów jakakolwiek krytyka Izraela lub tzw. “american policy” = (Israel First) – traktowana jest, jakoby “reinkarnacja Hitlera….”, zaś “…Ci, którzy ośmielili się złamać barierę milczenia, zapłacili strasznie za swoją odwagę praktykowania tego, co uważali za swe demokratyczne prerogatywy.” Lista tych ludzi jest zastraszająco długa. Wszystkim przylepiono łatę antysemityzmu niczym cel na skazańcu i “celując precyzyjnie” odstrzelono, zniszczono, skazano na niebyt. Zajmijmy się jednak samym słowem ……. ANTYSEMITYZM. Jak powiada Ivor Benson w swej ” The Zionist Factor” –
“Jest to słowo specjalne, słowo kłamstwo, odwrócona prawda. Fałsz w takiej formie, która eliminuje sprzeciw do minimum – ponieważ, jak najbardziej przypomina prawdę. Tak jak rękawiczka z lewej ręki podobna jest do tej z prawej- tak właśnie słowo ANTYSEMITYZM w rzeczywistości oznacza dokładnie jego odwrotność czyli –ANTYGOIZM.”
Semantyczny trick , całkowicie odwracający prawdę i tworzący zakłamanie od początku do końca. Ten sam trick stanowi podstawę , tak dobrze przez nas poznanej dialektyki marksistowskiej.
Zamieniającej np. bandę zawodowych rewolucjonistów w …dyktaturę proletariatu, totalitarną tyranię w … centralizm demokratyczny, wojnę w …pokój, zdrajców i kanalie w … bohaterów, etc, etc… To czego syjonistyczni – liderzy obawiają się najbardziej, to nie to…., że goje, a przede wszystkim chrześcijanie gardzą, lub odrzucają ludzi żydowskiego pochodzenia. To właśnie odwrotnie – obawiają się oni, tej permanentnej gotowości innych narodów do przyjęcia , zaakceptowania i asymilacji Żydów. Obawy te najlepiej oddaje chyba raport pana Isi Leiblera, przewodniczącego Rady Wykonawczej Żydów Australijskich, który w” Australian Jewish Times” (grudzień 30.1979 r.) pisze:
“…Głównym zagrożeniem dla naszego przetrwania jest stała i rosnąca liczba członków naszej wspólnoty, którą tracimy w rezultacie asymilacji i mieszanych małżeństw. Naszym problemem w Australii jest, tak jak zresztą w innych krajach Zachodu, że nasza młodzież, prawie w całości studiuje na uniwersytetach …. a te stanowią zagrożenie dla religijności i etniczności grup…”
Dalej p. Isi Leibler zachęca do “pozytywnej żydowskiej aktywności edukacyjnej”. Powtórzmy za p. Isi Leiblerem ” zagrożenie asymilacją i mieszaniem małżeństw” – oto śmiertelne niebezpieczeństwo, ze strony gojowskiej – szlachetności i liberalizmu. Dokładnie ten sam lęk odnajdziemy w “Kursie nowej żydowskiej historii” Howarda Morely Sachara cyt. :
“…Żydowski nacjonalizm rozwinął się w czasie rosyjsko – żydowskiego “miodowego miesiąca” za panowania Aleksandra II , jako reakcja na zagrożenie asymilacją”.
Przypomnijmy przerażenie wyrażone przez Jude Leib Gordona i Peresa Smoleńskiego, którzy doszli do wniosku, ze Haskalah (Modernizm) stał się fasadą do porzucania żydowskiej lojalności. Tamując fale owej asymilacji Yahiel Pines i Zeew Wolf Jawitz powrócili do rewolucji pojęcia Getta, odkrywając w tym pojęciu “glebę i użyteczność”, której … “dotychczas nie rozumieli.” Polityka ta została zresztą wkrótce zarzucona przez cara, kiedy okazało się oczywistym, że przywódcy żydowscy wykorzystują wszystkie przywileje do umocnienia i większego wyizolowania Żydostwa, jako osobnego narodu, bez zwracania najmniejszej uwagi na oczekiwania – czy życzenia Rosjan. Ponadto dziś już wiemy, ze owa Haskalah to nie był to żaden spontaniczny, niczym nie sterowany ruch społeczny wewnątrz żydowski, jak chcą go przedstawiać syjonistyczni i filosyjonistyczni historycy, lecz znakomicie przygotowany manewr socjo-polityczny, dokładnie planowany , finansowany i kierowany przez ośrodki centralne z Nowego Yorku. Dr Josef Kastein jeden z najsławniejszych żydowskich historyków w “History and destiny of Jews” używa wyrażenia:
“Zapamiętajmy raz na zawsze ogromną naukę płynącą z naszej historii, że ANTYSEMITYZM nie jest naszym żydowskim problemem, ale ………problemem GOIM”.
To samo zdanie powtarza inny znany pisarz żydowski Louis Golding w “The Jewish Problem”.
“Utajony rasizm praktykowany przez Żydów w stosunku do obcoplemiennych, wśród których przyszło im żyć, prędzej czy później powoduje otwartą i oczywistą reakcję dotkniętych tym “gojów”. Reakcja takowa natychmiast zostaje skarcona jako ? Antysemityzm ! ”.
Ciekawe spostrzeżenia artykułuje Sir Arthur Keith w ” A new theory of Human Evolution”,pisząc:
“…postępowanie Żydów jest regulowane przy pomocy “podwójnego kodu moralnego”, ich zachowanie w stosunku do innych Żydów bazuje na przyjaźni, w stosunku do innych na wrogości. Posługiwanie się podwójnym kodem moralnym jest cechą rasy ewolującej.”
Potwierdza to z rozbrajająca szczeroscią dr. Nahum Goldman w swej książce “The Jewish Paradox”, gdzie wyjaśnia na czym polega ów paradoks:
“…jesteśmy w tym samym czasie najbardziej separatystycznymi i najbardziej uniwersalistycznymi ludźmi na świecie.” Otóż i cala tajemnica !
Separatyzm dla “Nas” – Uniwersalizm dla “Reszty”
Nacjonalizm dla “Nas” – Internacjonalizm dla “Reszty”
Ład i stabilizacja dla “Nas” – Rewolucja dla “Reszty”
Oto jeszcze jedna wersja “świńskiej doktryny” z orwellowskiego “Folwarku Zwierzęcego”: ” Wszystkie zwierzęta są równe, ale świnie równiejsze”. Do podwójnego kodu moralnego należy dodać “dwoistość myślenia” (doublethink), pozwalającą na utrzymywaniu dwóch sprzecznych ze sobą pojęć w tej samej świadomości i używanie ich w zależności od okoliczności. Fenomen zaobserwowany, przeanalizowany i świetnie opisany przez Orwella w “1984″.
Nie ma tu miejsca na omówienie innych zjawisk brzemiennych w skutkach. Powiązania syjonistów z faszystami, jak i komunistami, światowego systemu finansowego wpędzającego narody w uzależnienie kredytowe od Lichwokracji. Roli mass mediow w sterowaniu świadomością narodów i społeczeństw i wymuszanie żądanych zachowań przy ich pomocy etc, etc , etc…
800 lat wspólnej historii w Polsce to przykład niczym nie krępowanego rozwoju kultury, teologii, filozofii, a przede wszystkim ekonomii i bogacenia się polskiego Żydostwa. Ponieważ Polacy nie naciskali na asymilację nie było antysemityzmu. Pomijając sprawę Frankistów i innych (zresztą sprawy czysto wewnętrzne punktu kulminacyjnego żydowskiego sabataizmu-mesjanizmu), Żydzi byli pozostawieni samym sobie w pokoju. Z ogromnymi przywilejami, niezależnym sądownictwem, szkolnictwem, rabinatem, z własnym Sejmem Żydowskim – Waad Lubelski (od Sanhedrynu do Knesetu jedyny żydowski parlament w całej historii Żydow – proszę wskazać inny przykład ?!). Żyli w absolutnej kulturowej separacji od społeczeństwa polskiego, a co najważniejsze ich polski Kahał miał całkowitą i nieograniczoną niczym władzę nad życiem i śmiercią całej społeczności Żydów w Polsce. Summa summarum – na 1 września 1939 roku, 95% ludności żydowskiej -obywateli polskich , mówiło po polsku z akcentem, mówiło po polsku źle, lub nie mówiło po polsku wcale.
Annah. powiedział/a
Ból, kogo przyjęliśmy pod naszą gościnną strzechę, tylko ewidentny cud może nas uratować, liczę że słowa Wyszyńskiego okażą się prorocze – 63 “….Jego przeobrażenie może dokonać się tylko na drodze religijnej – przez szczere, bezinteresowne przyjęcie chrześcijaństwa.”
Andrzej Barczak powiedział/a
Jeśliś dobrym obywatelem to dziękuj jemu że znalazłeś dom w którym mieszkasz . Szanuj prawo tego kraju i jego obywateli biada tym co są przeciw i działają na szkodę państwa polskiego .